|  ورود به سايت  |  1397/08/26
                 
آرشیو شماره‌های گذشته
 چاپ   

آخرین اخبار
تاریخ: 1392/08/21 نظرات: 0 نظر نمایش: 1433 مرتبه تعداد امتیاز: 2   (Article Rating)
رسانه ها و پرزیدنت

رسانه ها و پرزیدنت

در چهل و دومین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات- آبان 92- پرونده‌ای با عنوان «رسانه‌ها و پرزیدنت» به چاپ رسیده که هدف اصلی آن بررسی رویکردهای گفت‌وگوی خبرنگاران با رئیس‌جمهور است.

در این پرونده «تدبير و اميد رسانهاي» به قلم حامد خزايي، کارشناسي ارشد فلسفه غرب، «پرزيدنت‏ها در برابر ژورناليست‏ها ؛از جان هم  چه مي‏خواهند؟» نوشته محسن آزموده، «گفت‏وگوي عمومي با رئيس‏جمهوري؛ سنت و مدرنيته!» نوشته فريدون مجلسي، گفت‏وگو با عبدالرشيدي، مجري نخستين گفت وگوي زنده تلويزيوني رئيس جمهور با عنوان «اميدوارم خبرنگاران ديگري بتوانند  با رئيس‏جمهوري گفت‏وگو کنند» توسط منوچهر دين‏پرست درج شده است.

مطالب این پرونده از اینجا قابل تهیه و مطالعه است. در ذیل یکی از مطالب این پرونده را می خوانید:
 
پرزيدنت‏ها در برابر ژورناليست‏هااز جان هم چه مي‏خواهند؟
 محسن آزموده
از ماندگارترين و پرافتخارترين لحظه‏هاي زندگي يك روزنامه‏نگار كه بعدها در خاطراتش حتماً ذكر مي‏شود و در طول زندگي حرفه‏اي نيز بارها مورد اشاره قرار مي‏گيرد، فهرست نام چهره‏ها و شخصيت‏هاي برجسته‏اي است كه او با آنها ديدار و مصاحبه كرده است. رئيس‏جمهورها به عنوان بالاترين مقام اجرايي كشورها، در اين فهرست‏ها جايگاه ارزنده و قابل توجهي دارند. در واقع گفت‏وگو با يك رئيس‏جمهور براي يك روزنامه‏نگار آوردگاهي تلقي مي‏شود كه او در آن بايد بتواند هر آنچه را در چنته دارد، در كوتاه‏ترين زمان ممكن بروز دهد. اهل مطبوعات مي‏دانند كه چنين فرصت‏هايي به سادگي و راحتي در اختيار هر روزنامه‏نگاري قرار نمي‏گيرد، رسانه‏اي كه ژورناليست مورد نظر در آن فعاليت مي‏كند، سابقه او و ميزان شهرتش سه شرط مهم براي تحقق چنين موقعيتي است، اما اين بدان معنا نيست كه هر روزنامه‏نگاري كه بخت رويارويي با يك رئيس‏جمهوري را مي‏يابد، از اين سه شرط بهره‏مند است.
اتفاقاً در بسياري موارد به دليل انحصاري بودن حق مصاحبه با يك رئيس‏جمهور براي يك رسانه خاص (به دلايل مختلف ازجمله ترس يك رئيس‏جمهور از مواجه شدن با پرسش‏هاي پيش‏بيني نشده) يا به علت استفاده از روابط فراقانوني، تنها گروهي خاص از روزنامه‏نگاران حق رويارويي با آقا يا خانم رئيس‏جمهور را دارند. در چنين مواردي چه بسا روزنامه‏نگار مصاحبه‏كننده، به دليل فقدان مهارت، تجربه يا سفارشي بودن پرسش‏ها تنها به بلندگوي تبليغاتي براي شخص رئيس‏جمهور و دولت بدل شود و مصاحبه يا ديدار با او به جاي طرح انتقادها و پرسش‏هاي اساسي، به برنامه‏اي تكراري و خسته‏كننده بدل شود كه انتظار هر حرف تازه يا نكته جديدي از آن بي‏جا و بي‏مورد است. نمونه‏هاي برجسته گفت‏وگو با رئيس‏جمهورها، نشان‏گر تلاش روزنامه‏نگاران كاركشته‏اي است كه با طرح زيركانه پرسش‏هاي چندلايه، كنايه‏آميز و تحريك‏كننده، رئيس‏جمهور را چنان در تنگنا قرار مي‏دهند كه مجبور شود خواسته يا ناخواسته نقاب ظاهرالصلاحي از چهره بردارد و بي‏پرده به بيان عقايد و ديدگاه‏هايش بپردازد.
يك نمونه مهم از اين دست مصاحبه‏ها را مي‏توان در گفت‏وگوهاي مشهور اوريانا فالاچي (1929-2006) روزنامه‏نگار ايتاليايي مشاهده كرد. در اين گفت‏وگوها، روزنامه‏نگار در چهره پرسش‏گري نقاد، زيرك و جسور ايفاي نقش مي‏كند كه با سؤال‏هاي كوتاه و پي‏درپي، مصاحبه‏شونده را به واكنش‏هايي وامي‏دارد كه در نهايت وجهي از هويت‏اش را كه تلاش داشته پنهان دارد، آشكار مي‏کند. براي مثال يكي از شگردهاي فالاچي در گفت‏وگوها، طرح سؤال‏هايي درباره زندگي شخصي مصاحبه‏شونده يا پرسيدن از شايعاتي‏ست كه درباره ايشان به گوش مي‏رسد. با اين كار فرد مصاحبه‏شونده عصبي مي‏شود و در تلاش براي رهايي از پاسخ، واكنش‏هايي نشان مي‏دهد كه در واقع بيش از پيش حجاب از چهره او برمي‏دارد.
نمونه مشهور ديگر، مصاحبه‏هاي مايك والاس (1918-2012) روزنامه‏نگار مشهور آمريكايي است. مصاحبه‏هاي والاس چنان كوبنده و نفس‏گير بود كه مي‏گفتند او در واقع مصاحبه‏شونده را بازجويي مي‏كند! روزنامه‏نگار بزرگ ديگري كه مصاحبه‏هايش با پرزيدنت‏ها و ديگر رهبران سياسي هم‏چنان خواندني‏ست و به برگ‏هايي از تاريخ بدل شده، محمد حسنين هيكل (1923-) روزنامه‏نگار شهير مصري است. مصاحبه‏هاي مشهور هيكل با محمدرضا شاه پهلوي، واپسين شاه ايران امروز به برگي از تاريخ ايران تبديل شده است، هم‏چنان كه ديدارهاي او با شخصيت‏هاي مطرحي چون خوان كارلوس پادشاه اسپانيا،‌‌ آندروپوف رئيس‏جمهوري اسبق اتحاد جماهير شوروي، آلبرت اينشتين و جواهر لعل نهرو نخست‏وزير فقيد هند، برگ‏هايي از تاريخ جهان هستند.
استفان ساكر (1962-) مجري برنامه مشهور «هارد تاك» و كريستين امانپور (1958-) روزنامه‏نگار ارشد شبكه سي‏ان‏ان از ديگر روزنامه‏نگاراني هستند كه رويارويي‏هاي‏شان با رئيس‏جمهورها را عموم مخاطبان دنبال مي‏كنند، زيرا مي‏دانند كه در مصاحبه پيش رو، قرار است وجوهي ناشناخته از چهره مصاحبه‏شونده ديده شود و حقيقتي تازه به بيان آيد. رويارويي پرزيدنت‏ها با ژورناليست‏ها، اما تنها امتيازي براي روزنامه‏نگاران نيست. رئيس‏جمهورها، به ويژه آنها كه اعتماد به نفسي بيش از حد به خود دارند يا آن دسته كه به دنبال جنجال مي‏گردند نيز همواره از رويارويي با روزنامه‏نگاران برجسته استقبال مي‏كنند.
در واقع مصاحبه با يك روزنامه‏نگار يا رسانه مطرح، موجب ديده شدن آقا يا خانم رئيس‏جمهور در ميان طيف وسيعي از مخاطبان خواهد شد، ضمن آنكه توان سياستمدار را در بحثي رودررو به نمايش خواهد گذاشت؛ البته به شرط آنكه پرسش‏هاي مصاحبه از پيش تعيين شده نباشد و مصاحبه‏كننده بتواند بي‏محابا و آزادانه آنچه مي‏خواهد را بپرسد. در زندگي‏نامه روساي جمهور سرشناس همواره مباحثي كه در چنين مصاحبه‏هايي مطرح مي‏شود، اهميت خاص دارند. براي مثال در زندگي‏نامه شاه ايران، واپسين گفت‏وگو با كاترين گراهام، مدير مؤسسه مطبوعاتي واشنگتن‏پست از حيث نكاتي كه در آن مطرح مي‏شود، اهميتي يكه دارد. شاه مخلوع در اين مصاحبه شكسته و خسته به متحدان پيشينش انتقاد مي‏كند كه او را در بزنگاهي چنين دشوار رها كرده‏اند و حتي از پذيرشش به عنوان يك پناهنده نيز سر باز مي‏زنند.
نمونه مشهور ديگر، گفت‏وگوي مايك والاس با محمود احمدي‏نژاد، رئيس‏جمهور پيشين ايران است. احمدي‏نژاد در اين گفت‏وگو چنان حاضر جواب و تند و تيز با مصاحبه‏گر كاركشته مواجه شد كه در روزهاي نخست گفته مي‏شد توانسته مجري معروف را ضربه‏فني كند، اما با گذشت زمان مشخص شد كه در واقع او در اين مصاحبه سرشت پوپوليستي خود را به نمايش گذاشته.به طور كلي مواجهه رئيس‏جمهوران با روزنامه‏نگاران را مي‏توان همچون رينگ بوكسي تلقي كرد كه مشت‏هاي گره‏كرده در آن، ذهن‏هاي تند و تيز مصاحبه‏كننده و مصاحبه‏شونده هستند و ضربات سهمگين جمله‏ها و تعبيرهايي كه به ناگاه به سوي يكديگر پرتاب مي‏كنند. هر دو طرف به دنبال پيروزي هستند، يكي با به چالش كشيدن و آچمز مصاحبه‏شونده و ديگري با گيج كردن و مبهوت گذاشتن مصاحبه‏كننده. در چنين ستيز خصمناكي‏ست كه تماشاگران خرسند از تماشاي بازي هيجان‏انگيز، منتظر آشكار شدن بارقه‏هايي از حقيقت و واقعيت‏هاي ناگفته‏اند. پديد آمدن چنين بزنگاهي اما يك شرط دارد: آزادي. به ديگر سخن تنها زمانه‏اي مواجهه رئيس‏جمهور با روزنامه‏نگار، عرصه ظهور و بروز حقيقت مي‏شود كه رسانه و ژورناليست‏هاي آزاد بتوانند فارغ از دردسرها با پرزيدنتها مواجه شوند و از پيامدهاي احتمالي آن نيز هراسي نداشته باشند.
 

 

کد: 575
نویسنده خبر: ماهنامه مدیریت ارتباطات
 
تصاویر مرتبط
  • رسانه ها و پرزیدنت
  • رسانه ها و پرزیدنت
امتیاز بندی

در حال حاضر هیچ نظری ارسال نشده است
ارسال نظر:

نام (الزامی)

ایمیل (الزامی)

وب سایت

Enter the code shown above:


چاپ  

گفتگو های ویژه


  Copyright 2009-2012 by cmmagazine Design & Support: 7TABLIGH