|  ورود به سايت  |  1397/08/26

                 
آرشیو شماره‌های گذشته

 شماره102 آبان 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره101 مهر 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره100  شهريور 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره99 مرداد 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره98 تير 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره97 خرداد 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره96  ارديبهشت 1397 همراه با متن کامل مطالب
 شماره95 فروردين 1397 همراه با متن کامل مطالب

 شماره94  اسفند 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره93  بهمن 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره92  دی 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره91  آذر 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره90  آبان 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره89 مهر 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره88 شهريور 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره87 مرداد 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره86 تير 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره85 خرداد 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره84 ارديبهشت 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره83 فروردين 1396 همراه با متن کامل مطالب
 شماره82 اسفند 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره81 بهمن 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره80 دي 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره79 آذر 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره78 آبان 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره77 مهر 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره76 شهريور 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره75 مرداد 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره74 تير 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره73 خرداد 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره72 اردیبهشت 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره71 فروردین 1395 همراه با متن کامل مطالب
 شماره70 اسفند 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره69 بهمن 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره68 دی 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره67 آذر 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره66 آبان 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره65 مهر 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره64 شهريور 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره63 مرداد 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره62 تير 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره61 خرداد 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره60 ارديبهشت 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره59 فروردین 1394 همراه با متن کامل مطالب
 شماره58 اسفند 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره57 بهمن 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره56 دي 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره55 آذر 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره54 آبان 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره53 مهر 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره52 شهریور1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره51 مرداد  1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره50 تیر 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره49 خرداد 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره48 ارديبهشت 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره47 فروردين 1393 همراه با متن کامل مطالب
 شماره46 اسفند 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره45 بهمن 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره44 دي 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره43 آذر 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره42 آبان 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره41 مهر 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره40 شهريور 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره39 مرداد 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره38 تير 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره37 خرداد 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره36 ارديبهشت 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره35 فروردي 1392 همراه با متن کامل مطالب
 شماره34  اسفند 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره33  بهمن 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره32  آبان 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره31  آذر 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره30 آبان 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره29  مهر 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره28  شهريور 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره27  مرداد 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره26 تير 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره25  خرداد 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره24  ارديبهشت 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره23 فروردين 1391 همراه با متن کامل مطالب
 شماره22 اسفند 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره21  بهمن 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره20  دي 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره19  آذر 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره18  آبان 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره17 مهر 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره16 شهريور 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره15 مرداد 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره14 تير 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره13 خرداد 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره12  ارديبهشت 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره11  فروردين 1390 همراه با متن کامل مطالب
 شماره10  اسفند 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره9  بهمن 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره8  دي 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره7  آذر 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره6  آبان 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره5  مهر 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره4 شهريور 1389  همراه با متن کامل مطالب
 شماره3  مرداد 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره2  تير 1389 همراه با متن کامل مطالب
 شماره1  خرداد 1389 همراه با متن کامل مطالب

 چاپ   

آخرین اخبار
تاریخ: 1392/12/26 نظرات: 0 نظر نمایش: 1176 مرتبه تعداد امتیاز: 3   (Article Rating)
تعطیلی رسانه ها؛ راه حل اول یا آخر؟

تعطیلی رسانه ها؛ راه حل اول یا آخر؟

نشست تخصصی آزادی مسوولانه و تعطیلی رسانه‌ها با حضور جمعی از روزنامه‌نگاران، اساتید علوم ارتباطات و روزنامه‌نگاری و مدیران مسوول تعدادی از روزنامه‌های کثیرالانتشار در دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها برگزار شد.

محمد سلطانی‌فر، رئیس دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها، گفت: متاسفانه در سال‌های گذشته، تعطیلی رسانه‌ها نخستین برخورد با رسانه‌ها بود که این امر ناامنی را برای رسانه‌ها به وجود می آورد و منجر به افزایش بیکاری در رسانه‌ها می‌شود.

او افزود: چنانچه رسانه‌ای اشتباهی مرتکب ‌شود باید در ابتدا به آن رسانه فضا بدهیم تا بتواند اشتباه را جبران کند و در ادامه امکان عذرخواهی را برای یک رسانه فراهم سازیم. همچنین یک نگاه اساسی این است که تحمل دولت‌ در قبال رسانه‌ها بالا برود و بستن رسانه‌ها آخرین راه باشد.

رئیس دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها ادامه داد: میل به خودسانسوری از پیامدهای تعطیلی رسانه‌هاست. این تعطیلی‌ها باعث می‌شود رسانه‌های مجیزگو رشد کنند و شاهد رفتن مردم به سمت ماهواره‌ها و رسانه‌های خارجی باشیم.

او افزود: مراحلی که برای برخورد با رسانه‌ها وجود دارد می‌تواند این گونه باشد که ابتدا به رسانه تذکر بدهیم، در مرحله بعد افشاگری توسط نهادهای مدنی صورت بگیرد، در مرحله سوم تذکرهای تندتری به رسانه بدهیم و در مرحله نهایی اقدام به توقیف رسانه کنیم.

[B]حقوق روزنامه نگاران در قانون دیده نشده است[/B]

محمدمهدی فرقانی به عنوان اولین سخنران با اشاره به تاریخچه روزنامه‌نگاری در ایران گفت: روزنامه‌نگاری ما علی رغم 177 سال قدمت هنوز حرفه‌ای نشده است و و ضعیت ما در حوزه سیاستگذاری و مدیریت مطبوعات به حال خود رها شده و نتیجه این شده که هم روزنامه‌نگار کار خود را به درستی نشناخته است و هم هر فردی به خود جرات می‌دهد با روزنامه برخورد و آزادی آن را محدود کند.

او ادامه داد: تصور غالب در بسیاری از دولتمردان این است که اگر اعتماد مردم را به مطبوعات سست کنند؛ بی اعتمادی به رسانه ها را دامن بزنند و بگویند مطبوعات عنصر بیگانه هستند، در نهایت اعتماد مردم به آنها بالا می‌رود در حالی که تحقیقات میدانی باتوجه به خاستگاه مطبوعات نشان داده همیشه همبستگی زیادی بین مطبوعات و مردم وجود دارد.

فرقانی افزود: هر گاه رابطه‌ی دولت و ملت کاملاً روشن نبوده؛ رابطه دولت و رسانه‌ها نیز خدشه‌دار شده است زیرا مردم مطبوعات و خبرگزاری‌ها را با واسطه یا بی‌واسطه وابسته به دولت می‌دانند.

او در ادامه گفت: دولتمردان باید تلاش کنند درجه اعتماد عمومی را به رسانه ها و مطبوعات بالا ببرند یعنی اگر می خواهند رسانه ها ابزار خوبی برای تحقیقات رسمی باشند باید مورد اعتماد مخاطبان باشند و نباید با اصحاب رسانه به گونه ای برخورد کنیم که نوعی بی اعتمادی به رسانه ها را دامن بزنیم.

فرقانی با اشاره به ارکان ساختار حرفه‌ای مطبوعات گفت: حداقل باید رکن‌هایی مثل آموزش تخصصی، تشکل صنفی، استقلال اقتصادی، مشخص بودن نظام پرداخت حقوق و دستمزد، مشخص بودن حاکمیت قانون، وجود شورای عالی روزنامه‌نگاری، میثاق حرفه‌ای خبرنگاران وجود داشته باشد تا بتوانیم بگوییم اعضای مطبوعات حرفه‌ای است.

او با اشاره به مسوولیت اجتماعی روزنامه‌نگاران گفت: ما در هر دو حوزه‌ی تامین حقوق روزنامه‌نگاران و مسوولت اجتماعی دچار آسیب هستیم و امروز همچنان صحبت از حقوق مطبوعات می‌شود اما متاسفانه از حقوق روزنامه‌نگاران هیچ صحبتی در قانون نشده است و ما فاقد نظام جامع حقوقی هستیم که روزنامه نگاران را به رسمیت بشناسد. تاکید می کنم که هر دو حوزه را در کنار هم اصلاح کنیم و نمی شود یکی را بدون دیگری اصلاح کرد.

هادی خانیکی: روزنامه‌نگاری از مشاغل لرزان ایران است

در ادامه این مراسم هادی خانیکی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی گفت: باید ببینیم مسئله کجاست؟ اگر در این نشست برای حل این مشکل به تفاهم اولیه برسیم به سامان دادن دیدگاه‌ها و عملی کردن راه‌حل‌ها کمک می‌کند. ما ارزیابی درستی از موقعیت مطبوعات در نظام اطلاع‌رسانی کشور نداریم. بعضی دیدگاه‌ها در کشور نقش مطبوعاتی را بیشتر از آنچه هست می‌بیند و بر اساس اشتباه تصمیم می‌گیرند. یعنی یک تخمین غلط از وضعیت کمی و کیفی مطبوعات در نظام اطلاع رسانی وجود دارد.

او افزود: مسئله دوم این است که دچار سوء تدبیر و سوء تفاهم درباره جایگاه تاریخی مطبوعات در کشور هستیم. آیا مطبوعات زاییده آزادی و شرایط آزاد هستند یا مسوول تبلیغات و هیاهو هستند؟

او با اشاره به یاد مرحوم دکتر کاظم معتمدنژاد افزود: انتظار می‌رود خروجی مباحث و موضوعات مطرح شده در این نشست که در قالب تبادل نظر مطرح شده منجر به ارتقا جایگاه مطبوعات در کشور شود.

خانیکی ادامه داد: مسئله دیگر سنت یا تبار مطبوعات در ایران است. نکته درست و مورد تأکید همه این است که مطبوعات ایران دچار جوانمرگی هستند و روزنامه نگاری از مشاغل لرزان در ایران بوده است. لذا اشخاصی که به مدت طولانی در این شغل فعالیت کرده اند جزو استثناها محسوب می‌شوند.

او گفت: باید همگان اجماع کلی پیدا کنیم که مشکل و مسئله جدی در مطبوعات کشور وجود دارد. این امر باید در سطح ملی حل شود اما ما این را ملی نمی‌دانیم. شاید به دلیل بدبینی ای باشد که در بخش‌های حکومت به مطبوعات وجود دارد و حضور روزنامه را در هر جایی مخل آسایش و تشویش افکار عمومی می‌داند و فکر می‌کنیم زودترین راه‌حل، درست‌ترین راه‌حل است.

او ادامه داد: «اشتباه کردن» جزیی از کار روزنامه نگاری است اما متاسفانه پس از اشتباه رسانه‌‌ای، به جای پاسخگویی، به توقیف آن فکر می‌کنیم.

خانیکی اظهار کرد: توقیف مطبوعات به نهاد مطبوعات، شغل روزنامه‌نگاری و سرمایه‌های اجتماعی لطمه می‌زند و نهاد دولت به معنای حکومت نیز ضربه می‌خورد.

[B]فضای رسانه ها سیاست زده است[/B][B][/B]

امیر محبیان در بخش دیگری از نشست تخصصی آزادی مسوولانه و تعطیلی رسانه ها گفت: بحث مسوولانه بودن این آزادی و تعطیلی رسانه ها دو دغدغه است و باید بشکافیم مسوولان با چه دیدگاهی بحث تعطیلی را بر ادامه کار ارجحیت می دهند.

او ادامه داد: مسوولیت هزینه آزادی است یعنی نمی توان آزادی را بدون مسوولیت داشت یا مسوولیت را بدون آزادی. هیچ کدام از اینها امکانپذیر نیست. مسوولیت به معنای پاسخگویی است اما پاسخگوی چه کسی. یک زمانی پاسخگوی خود هستیم یعنی پایبند بودن به اصولی که پذیرفته ایم. دوم مسوولیت در قبال جامعه که به معنای پاسخگویی در قبال قانون است و قوانین بقای جامعه است. سوم مسوولیت در مقابل خدا و شرع که بسیار مهم است.

محبیان در ادامه گفت: اگر رسانه ها به عنوان یک مجری جریان فکری باشند، هیچ گاه تعطیل نمی شوند چون مکانیزم نگاه به رسانه فقط فکر است.

او تاکید کرد: فضایی که رسانه ها در آن تنفس می کنند، سیاست زده است و باعث نوعی برداشت سیاسی از آن حوزه می شود. امروز برخورد با رسانه ها یا بسته شدن است یا بازبودن و بنابراین میانه ای در این بین وجود ندارد که این نیز خود مشکلی بزرگ برای عرصه رسانه و مطبوعات است.

محبیان گفت: به رغم این که اهالی رسانه آموزش می بینند ولی برخی خبرنگاران و مسوولان در رسانه ها تسلط لازم به قواعد و قوانین مطبوعات کشور و بسیاری از چارچوبها را ندارند. این قوانین جامعه پذیر نشده است و تصور روزنامه نگاران بر این است با قانون مطبوعات زمانی مواجه می شوند که گرفتار شدند و این خود عاملی برای ضربه خوردن به آن رسانه می شود.

او افزود: مورد دیگر که متاسفانه به علت سیاسی بودن بیش از حد رخ داد مسئله ماجراجویی رسانه هاست. در یک مقطع به نظر رسید رسانه ای کسی است که جنجالی را به وجود بیاورد و این جنجال هم به دلیل خامی برخورد مسوولان افزایش منفعت داشت. افراد به خاطر مشهور شدن و چهره شدن وارد همه بحث ها و خبرها می شدند و این باعث می شد رسانه ای های ما که اولین بار وارد این حوزه شده اند دنبال وارد شدن به درگیریها باشند و متاسفانه این مساله نیز باعث ضربه خوردن به مطبوعات می شود.

این فعال رسانه ای همچنین گفت: یک اصطلاح معروف در جهان وجود دارد که همه پذیرفته اند. «مسوولیت، هزینه آزادی است و نمی توان آزادی داشت، مسوولیت نداشت و بالعکس.» و لذا باید دید تعریف مسوولیت چیست که اگر به معنای پاسخگویی است، باید دید پاسخگوی چه کسی و چه نهاد، یا پاسخگوی چه امر و نهی ای باشد.

محبیان در ادامه گفت: بحث منافع و امنیت ملی در ابهام است که این منافع به شکل سخت افزاری هستند نه نرم افزاری. نگاه و برداشت توطئه انگاری شدید هم هست. تردیدی وجود ندارد که هر بنگاه سیاسی و اجتماعی می تواند مورد سوء استفاده قرار بگیرد اما وقتی نگاه مبتنی بر توطئه محض بود در نتیجه هر حرکت به سمت توطئه انگاری می رود.

او با اشاره به فقدان تعریف نقشها ادامه داد: باید دید رسانه چه نقشی را ایفا می کند؟ آیا رسانه به منزله آینه همان چیزی است که در جامعه می گذرد؟ حزب است؟ بنگاه اقتصادی محض است؟ سلاح تخریب جمعی و فرهنگی است؟ بعضی ها رسانه را توپخانه می بینند که خط یا جریانی را نابود می کند و بعد هم کنار می رود.

محبیان افزود: هر فردی مسوولیت در پاسخگویی و در قبال قانون را دارد و طبیعی است اگر کسی بخواهد در چارچوب اجتماعی زندگی کند، بی شک باید پاسخگوی قانون و جامعه باشد.

این فعال رسانه ای گفت: اگر نگاهی به مسوولیت های خود داشته باشیم هر کس در مقابل آنها خود را به نوعی مسوول می داند و در عرصه مطبوعات نیز این گونه است که افراد باید در مقابل جامعه یا مسوولان پاسخگو باشند. لذا نکته آخر باید تعطیلی و توقیف باشد.

او افزود: وقتی رسانه ای تعطیل می شود باید دید جامعه چه دیده است که دست به توقیف زده و معتقدم اینجا نگاه ها مختلف است. یکی از این نگاه ها آن است که برخی رسانه ها را بنگاه اقتصادی بدانیم، نگاه دیگر آن است که رسانه را بنگاه سیاسی و حزبی بدانیم و سوم این که رسانه را به مثابه یک جریان فکری بدانیم.

محبیان گفت: در بحث نگاه بنگاه اقتصادی می توان با مکانیزم های مختلف اقتصادی اگر رسانه ای مرتکب جرمی شده است از طریق کنترل آگهی ها و بحث پشتیبانی مالی، موضوع را حل کرد. اما در نگاه بنگاه سیاسی به مطبوعات نیز تمامی خبرها، تیترها و جمله به جمله مطبوعه به دقت زیر ذره بین قرار داده می شود و هرچیزی که در آن منعکس می شود، به دید سیاسی به آن می نگرند و این مساله نیز نیاز به راه حل ها و ایجاد زیرساخت های لازم دارد.

پرهیز از کندروی و تندروی، اعتبار رسانه را حفظ می‌کند

در ادامه این مراسم،‌ حجت الاسلام سید محمود دعایی، مدیر مسوول روزنامه اطلاعات، با اشاره به اعتبار و دوام رسانه‌ها گفت: آنچه اعتبار و دوام رسانه‌ها را حفظ می‌کند،‌پرهیز از تندروی و کندروی است.

دعایی ادامه داد: سال ۵۹، زمانی که امام راحل می‌خواستند دو روزنامه اصلی کشور، یعنی روزنامه کیهان و اطلاعات، را در مسیر انقلاب قرار دهند، توصیه‌ کردند به اصل رعایت بی‌طرفی و به حق مستضعفان توجه کنید.امام خمینی (ره) همواره می‌فرمودند رسالت اساسی شما این است که مشکلات جامعه را رصد کنید.

[B]تعطیلی رسانه ها را حذف کنیم[/B][B][/B]

الیاس حضرتی در ادامه نشست تخصصی آزادی مسوولانه و تعطیلی رسانه ها افزود: نکته اصلی و ریشه بسیاری از مسائل این است که ما با بسیاری از مسائل تکلیفمان را مشخص نکرده ایم و همچنان در حوزه مطبوعات و احزاب نقص هایی را داریم. به عنوان یک موضوع زائد نه می توان آن را کند و دفع کرد و نه می توان آن را هضم کرد. باید به صورت کج دار مریض با آن روبرو شویم. نتیجه این شده است که علی رغم خواست و علاقه تک تک مسوولان ما جز کشورهای عقب در بحث مطبوعات هستیم. حتی پاکستان نسبت به ما بسیار بالاتر است و هشت میلیون تیراژ دارد که این آمار وحشتناک است  لذا در تنظیم قوانین، نوع مدیریت و میدان اجرا با آن به شکلهای مختلف برخورد می کنیم.

او در ادامه گفت: باید خطوط قرمز رسانه ای استانداردسازی شود، متاسفانه امروز خط قرمز ها به تعداد اختلاف سلیقه ها و حتی کینه ها تعریف شده است و کوچکترین بهانه ای برای رد کردن خطوط قرمز از سوی رسانه ها می شود.

حضرتی با یادآوری خط قرمزها به عنوان یکی دیگر از مسائل توضیح داد: به یاد دارم 12 سال قبل و یک ماه بعد از تاسیس روزنامه اعتماد، به خدمت آیت الله هاشمی شاهرودی رسیدم، از ایشان خواستم خط قرمزها را برای من مشخص کند. آیت الله شاهرودی نظر مرا در این باره جویا شد که گفتم اعتبار اشخاص، مسائل اساسی دینی و منافع ملی سه خط قرمز من است.

مدیرمسوول روزنامه اعتماد با طرح این پرسش که برای چه باید یک رسانه تعطیل شود، گفت : ما مراحل مختلفی داریم که می توانیم از آنها استفاده کنیم و مشکلات به نحوه دیگری باید حل شود.

حضرتی ادامه داد: ما می توانیم گاهی اوقات برای این که روزنامه ها را همراه خود کنیم برخی اطلاعات مهم را در اختیار آنان قرار دهیم تا از این راه با یکدیگر در یک مسیر قرار بگیریم. باید اصحاب رسانه را در جریان بگذاریم که موضوعات حساس و استراتژیک چیست؟

او تصریح کرد: نکته ای که به آن اشاره می کنم به عنوان ریشه مباحث مطرح شده است. ما هنوز تکلیف خود را درباره برخی موضوعات روشن نکرده ایم. درخصوص مطبوعات و احزاب، همچنان تکلیف مشخصی نداریم و دچار افت و خیزیم. چنانچه اشتباهی از سوی یک رسانه پیش آید می توان در ابتدا اقدام به تذکر و جریمه نقدی کرد یا مدیر مسوول روزنامه را به میدان اصلی شهر برد و شلاق زد. در نهایت می توانیم خواهان تغییر مدیر مسوول شویم اما چرا باید به گزینه تعطیلی رسانه ها در ابتدای کار برسیم؟ مگر وقتی صدا و سیما مرتکب خطا می شود می توانیم صدا و سیما را تعطیل کنیم؟

مدیرمسوول روزنامه اعتماد ادامه داد: وقتی در یک مجموعه خطایی صورت می گیرد باید با فرد خطاکار برخورد شود. اگر اصل بر حفظ رسانه ها باشد می توانیم تعطیلی را حذف کنیم . گزینه تعطیلی موجب می شود هیچ ثباتی در رسانه ها وجود نداشته باشد و کمتر کسی با این شرایط حاضر به سرمایه گذاری در رسانه ها باشد.

او گفت: امروز خبرنگاران ثبات شغلی ندارند و هر روز یک جا کار می کنند. بعد از 15 سال کار یک روز سابقه بیمه ندارند. اگر می خواهیم در رسانه به ثبات برسیم باید این حلقه های مفقوده را به هم متصل کنیم و این حلقه ها به هم پیوسته باشد.

[B]توقیف مطبوعات، نشان‌دهنده ضعف مدیریتی حکومت است[/B]

حسن نمکدوست تهرانی با اشاره به اینکه در سی و چند سال گذشته برای اولین بار است که موضوع توقیف و تعطیلی مطبوعات کانون بحث واقع شده است، بیان کرد: توقیف کماکان مطبوعات در این ۳۵ سال بیش از آن که نشانه ضعف مطبوعات باشد، نشان‌دهنده ضعف مدیریتی حکومت است.

او افزود: اگر بخواهیم کلید واژه توسعه نیافتگی رسانه را بررسی کنیم به کلمه توقیف می‌رسیم.اولین موج تعطیلی رسانه ها در مرداد ۵۷ آغاز شد و آخرین آن نیز همین یک ماه پیش بود. این فاصله ۳۵ سال است و کماکان در حکومت شاهد توقیف هستیم.

نمکدوست ادامه داد: ساختار رسانه‌ای در کشور اساسا حکومتی است. فراگیرترین رسانه، بازار اصلی تبلیغات رسانه و مصرف کننده اصلی رسانه، حکومت  و سازمان‌های حکومتی هستند. بنابراین اگر دعوایی هم وجود دارد دعوای بخشی از حاکمیت با بخش دیگری از حاکمیت است و در این بین فقط آزادی رسانه‌ها تباه می‌شود.

او گفت: اگر دست‌بالای مطبوعات در اختیار حکومت باشد، پس حکومت مسوول است اما چرا پاسخگو نیست؟کی و کجا دولت به مسوولیت خود در برابر رسانه‌ها عمل کرده است؟ یارانه دادن به مطبوعات که مسوولیت نیست.

نمکدوست ادامه داد: باید ببینیم کجا و چگونه زمینه توسعه و آزادی مطبوعات رعایت شده است؟ مسوولیت ۳۵ سال توقیف با کیست؟ دستاورد این اقدامات چه بوده و چه مسئله‌ای را حل کرده است؟ اگر این اقدامات واقعا نتیجه‌ای ندارد، پس باید کاری کرد.

او افزود: از مرداد ۵۷ تاکنون، توقیف مطبوعات چه مشکلی را حل کرده است؟ هرکس مسوول این بوده بیاید و بگوید این دستاورد را داشته است.

نمکدوست ادامه داد: ما رسانه را در حد بوق یا بلندگو می بینیم و مصداق آن این همه باید و نبایدی است که برای رسانه‌ها وجود دارد. اما واقعیت این است که مطبوعات ابزار و بلندگو نیستند؛ بلکه ابزار به وجود آورنده، محصول و شاخص مسوولیت و آزادی هستند.

این مدرس روزنامه نگاری افزود: به بایدها و نبایدها نگاه کنید، کجا از ما خواستند که بر رفتار دولتمردان نظارت کنیم؟ اما از ما می‌خواهند باعث تفاهم در جامعه شویم. این کار را شمای دولت باید انجام دهید و مای رسانه در نهایت به این امر نظارت می‌کنیم.

نمکدوست در پایان گفت: یکی از نسبت‌های روشن نسبت آزادی مطبوعات و امنیت ملی است؛ هرچه مطبوعات در جامعه‌ای توسعه‌یافته‌تر باشند، میزان امنیت اجتماعی و ملی در آن جامعه بیشتر است و بالعکس.

[B]تعریف درستی از خبرنگار نداریم[/B]

امیدعلی مسعودی با اشاره به شرایط کار در کشورهای مختلف گفت: حتی کشورهایی که دم از آزادی می زنند، در کار رسانه ها دخالت می کنند.

او با اشاره به صحبت‌های حسن نمکدوست تهرانی ادامه داد: از فرمایشات آقای نمکدوست این گونه استنباط می شود که در کشورهای دیگر دولتها در کار مطبوعات دخالت ندارند اما در ایران دولتها تمام کارهای دولتی را قبضه کرده اند. در حالی که این گونه نیست. حتی کشورهایی که دم از آزادی می زنند وقتی به پشت صحنه مطبوعات می رویم می‌بینیم در اختیار حکومت‌ها هستند و شرکتهای چند ملیتی چه نقشی در صنعتی سازی رسانه دارند. بنابراین به جز این بخش با بخش اعظم صحبت‌های دکتر نمکدوست موافق هستم.

مسعودی با تاکید بر این که باید در سیاست های ارتباطی نظر داده شود، افزود: ما هنوز یک تعریف درست در مورد خبرنگار نداریم و تعاریف ما در مجموع درست نیست و بحث خلاء در تعاریف را داریم. ضمن این که نظام سنتی اخذ مجوز را اصلا قبول ندارم و شیوه اخذ و ثبت را قبول دارم. مدیران مسوول نمی دانند باید با چه کسی کار کنند.

او در ادامه خاطرنشان کرد: وظیفه دولت این است که از مطبوعات حمایت کند و در کشورهای اسکاندیناوی هم این کار در حال انجام شدن است. روزنامه نگاران ما پیام رسانان آگاهی هستند. بهتر است به جای برخورد با خبرنگار یاد بگیریم که این روزنامه نگاران و خبرنگاران هم یک صنف هستند و باید مسائل خود را در داخل صنف حل کنند و باید نگاه به رسانه ها را تغییر داد.

مسعودی با واکنش نسبت به صحبت های الیاس حضرتی، مدیر مسوول روزنامه اعتماد که به شوخی اعلام کرد بود « در صورت نیاز می توان به جای توقیف روزنامه مدیر مسوول را فلک کرد» گفت: متاسفم با وجود جایگزین شدن مجازات مالی، حضرتی باز هم حرف از شلاق زد؛ به اعتقاد من این صحبت بسیار ناشایست بود.

[B]لایحه ممنوعیت توقیف مطبوعات به مجلس تقدیم شود[/B]

فرید قاسمی با اشاره به تاریخ مطبوعات ایران گفت: تا امروز ۱۷۸ سال از تاریخ مطبوعات ایران و ۱۴۸ سال از پیشینه توقیف اولین نشریه در ایران می‌گذرد.

او افزود: اولین بار در ۱۲۸۳ (ه.ق) ناصرالدین شاه درباره روزنامه ملتی گفت: «تقسیم نشود» و با این دو کلمه تاریخ توقیف مطبوعات شروع شد. نکته‌ای که وجود دارد این است که ناصرالدین‌شاه گفت تقسیم نشود اما نگفت روزنامه را توقیف کنید؛‌ بلکه گفت جایگزین بگذارید. یعنی همان یک شماره منتشر نشود، اما چند شماره دیگر از این روزنامه بعدا منتشر شد.

قاسمی گفت: حدود ۷۰ سال به همین منوال گذشت تا این که فرمان مشروطه صادر شد. پس از تشکیل مجلس اول، مواد اولیه پیش از تصویب قانون مطبوعات تهیه شد که که شیوه برخورد با نشریه استنطاق از مدیر جریده با حضور هیئت منصفه بوده است و سخنی از تعطیلی و توقیف تا مدت‌ها نبود. بعد از مدتی برخی وکلا زمزمه توقیف را سر دادند که نمایندگان دیگر نظر آنها را رد کردند. اتفاقا این نمایندگان (مخالفان تعطیلی مطبوعات) از علمای مشروطه بودند.

قاسمی با اشاره به اینکه هیچ‌کس موافق خاطی نیست، پیشنهاد کرد: ممنوعیت توقیف مطبوعات در قالب لایحه‌ای مصوب هیئت دولت تقدیم مجلس شود تا ضمانت اجرایی در این خصوص وجود داشته باشد. پیشنهاد می‌کنم فعلا تا زمان تدبیر آن لایحه از جریمه نقدی تا رد صلاحیت مدیرمسوول، جایگزین توقیف یک جریده شود.

[B]آزادی مسوولانه و غیرمسوولانه ندارد[/B]

مجید رضائیان سخنران بعدی با انتقاد از عنوان بندی این نشست گفت: رسانه یک تعریف بیشتر ندارد و آن هم آزادی بیان است. آزادی هم، آزادی است نه مسوولانه دارد نه غیرمسوولانه. در حوزه مبانی رسانه‌ها ما با سوالات عدیده ای روبرو هستیم؛ آیا ژورنالیست ما زیرمجموعه فرهنگ است یا سیاست؟ اگر هر یک را بپذیریم کارکردهای رسانه متفاوت می‌شود.

او ادامه داد: روزنامه نگاری خبری و تحلیلی ژانری است که در دنیا به آن بسیار بها داده می شود و در ایران کمتر مورد توجه است. روزنامه نگاری ما امروز سه گونه بیشتر نیست، روزنامه نگاری سیاسی، روزنامه رسمی و روزنامه نگاری دولتی. همچنین ما اگر آزادی بیان را از اساس بپذیریم، طبیعتا روزنامه نگاری را در یک میدان بازی خلاصه نمی‌کنیم که تنها شامل روزنامه نگاری دولتی بشود.

رضائیان گفت: وقتی لایحه احزاب تکلیفش روشن باشد، روزنامه‌ها هم دیگر نقش احزاب را بازی نمی‌کنند. همچنین مشکل دیگر ما این است که ما کارشناس عرصه روزنامه نگاری کم داریم و دانش روزنامه نگاری ما شایستگی‌های خودش را پیدا نکرده است.

او افزود: ما با سه چالش جدی در زمینه روزنامه نگاری کشور روبرو هستیم؛ چالش اول، چالش حقوقی است. یعنی ما در طول این 35 سال هنوز مشخص نکردیم که چه قانون جامعی در قبال مساله‌ای به نام تعطیلی رسانه داریم. در واقع همواره با توجه به شیوه نگرش دولت‌ها، تفسیر از قانون هم تغییر یافته است. در حالی که این درست نیست قانون باید پایدار باشد. دوم اینکه در عرصه نشر، ممیزی باید بعد از انتشار موکول شود یعنی ما از قبل باید به یک استانداردسازی رسانه ای رسیده باشیم و نظامش هم مشخص باشد. مساله آخر اخلاق حرفه ای است که رسانه‌های ما حتما باید به مخاطبان و جامعه پاسخگو باشند.

این روزنامه‌نگار با اشاره به چالش‌های درون رسانه‌ای و برون رسانه‌ای در حوزه فعالیت رسانه‌ای گفت: نبود احزاب باعث شده روزنامه‌نگاری تبدیل به یک روند سیاسی و دولتی شود. لذا اگر ما می‌خواهیم روزنامه‌نگاری را اصلاح کنیم باید لایحه احزاب ما اصلاح شود زیرا اگر تکلیف احزاب روشن شود؛ روزنامه‌ها دیگر نقش احزاب را بازی نمی‌کنند.

[B]اشتباه در مطبوعات،‌ غیرعمد تلقی شود[/B]

در ادامه این مراسم،‌ کامبیز نوروزی، حقوقدان و فعال رسانه‌ای با اشاره به اینکه حقوق نه روی کاغذ بلکه در تجربه اجتماعی شکل می‌گیرد، گفت: قوانین به شدت تحت تاثیر مسائل اجتماعی هستند و لذا من با هیچگونه اقتباس حقوقی از جوامع دیگر در خصوص مطبوعات موافق نیستم، حال می‌خواهد انگلستان و فرانسه باشد یا عربستان صعودی.

نوروزی با بیان اینکه فضای روزنامه‌نگاری ایران،‌ سال‌ها دچار سکوت علمی بود، گفت: بعد از قانون مشروطه، قانون مطبوعات قدیمی‌ترین متن قانونی است که در ایران به تصویب رسیده است. در ایران، دولت همواره نسبت به رسانه‌ها، این نگاه را داشته که آنها مرعوب و وابسته هستند. در مقابل، جامعه نگاهی باز و گسترده و خواهان به رسانه‌ها داشته است و این وضعیت باعث یک دوگانگی عمیق و پیچیده شده است.

او افزود: واقعیت این است که جز در حوزه رسانه، در هیچ حوزه دیگری این میزان کشمکش بین جامعه مدنی و حاکمیت وجود نداشته است.در واقع ما یک متن حقوقی بیشتر نداریم ولی همین متن حقوقی در طول دو دهه به شکل‌های متفاوت متجسم شده است؛ مطبوعات با همین قانون مطبوعات توقیف می‌شوند و با همین قانون مطبوعات توسعه پیدا می‌کنند.

نوروزی با اشاره به اینکه قاعده بازی رسانه در ایران استقرار پیدا کرده است، یادآور شد: بخش‌هایی از نظام سیاسی که تمایلی به پذیرش این قاعده بازی ندارند، در جاهایی خلاف قاعده عملی و عرفی رفتار می‌کنند و این یک نتیجه بیشتر ندارد؛ اینکه دولت به یک هیچ کاره تبدیل شده است.

او افزود: دولت در ایران نقشی در مدیریت افکار عمومی ندارد.مجازات زمانی قابل اعتناست که اثربخش باشد. به لحاظ تحلیل با پدیده‌ای به نام جرم مطبوعاتی مخالف هستم. بعضی پدیده‌ها ذاتا پرخطر هستند، مثل اتومبیل. به همین دلیل است که هر جرمی که در این حوزه به وقوع می‌پیوندد، اصل بر غیرعمدی بودن آن است و به همین دلیل است که دارنده اتومبیل تنها جبران خسارت می‌کند، نه بیشتر.

نوروزی گفت: کار رسانه نیز پر از خطر اشتباه است و هر نوع اشتباهی که در مطبوعات اتفاق بیفتد باید به عنوان غیرعمد تلقی و با آن برخورد شود. این نگاه باید از اساس اصلاح شود و در چارچوب قواعد مسوولیت مدنی مورد برخورد باشد.

نوروزی در پاسخ به سوال «آزادی مسوولانه و تعطیلی رسانه‌ها با رسانه‌های تندرو چه برخوردی باید داشته باشد؟» گفت: بحث توقیف را باید به طور گسترده در رسانه‌ها مطرح و نقد کرد. نکته مهم این است که دستگاه‌های حکومتی به تکالیف قانونی خود نگاه داشته باشند؛ جو تبلیغی له یا علیه کسی دلیل موجهی برای شکل‌گیری فضای تبلیغاتی نیست.

او افزود: اولین وظیفه دستگاه قضایی این است که از حقوق عامه حمایت کند و از بنیانی‌ترین این حقوق، آزادی بیان است. دستگاه قضایی مجاز نیست که تحت تاثیر این تبلیغات قرار بگیرد مگر اینکه برای تصمیمش ادله متقن داشته باشد.

نورورزی در پاسخ به سوالی درباره سرانجام فعالیت انجمن صنفی روزنامه‌نگاران گفت: از نحوه برخورد وزارت کار شدیدا متاسفم و نمی‌دانم به چه دلیل پرسش‌ها و تقاضاهای انجمن صنفی را بدون پاسخ گذاشته است و همین باعث شده روزنامه‌نگاران سردرگم شوند.

او با اشاره به اینکه تعلل وزارت کار غیرموجه است، افزود: وزارت کار به صورت غیرمسوولانه همه را اذیت و سردرگم کرده است. خطاب من به شخص وزیر کار است. وزارت کار و شخص وزیر کار باید شجاعانه بگویند این انجمن منحل است یا نیست.

[B]معتقد به کرسی آزاد اندیشی هستم[/B]

در پایان این نشست مطبوعاتی حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی و اطلاع رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سخنان کوتاهی با ابراز امیدواری برای خروجی گرفتن چنین بحث‌های علمی گفت: امیدوارم این مباحث به یک مطالبه عمومی تبدیل شود. ما معتقد به کرسی‌های آزاداندیشی هستیم و یکی از جلوه‌های آن همین نشست‌هاست. ما انتظار داریم از دل چنین نشست‌هایی یک نظام حقوقی در بیاید.

[B]مقصد اول کنترل بیانات سیاسی و آوردن قید مسوولانه است[/B]

در پایان از انصاری که جزو اسامی سخنرانان نبود خواسته شد تا راجع به این مسائل صحبت کند. او گفت: من به عنوان مستمع از این نشست فیض بردم و سخنرا ن نیستم. لازم است در باب محور انتقاد که کمتر به آن توجه می شود، صحبت کرد. در مجموع با توجه به مطالعاتی که در بحث نظام حقوقی رسانه ها داشته ام کشورهای مختلف تاریخ طولانی داشته اند و تلاش کرده اند تا ذره ذره توانسته اند آزادی ها را به دست بیاورند. در نتیجه به این مسئله پی برده ام که در کشورهای امریکایی و اروپایی آزادی در حوزه سیاسی را ازادی مطلق می گویند و آزادی های مسوولانه را نمی پذیرند.

او در ادامه گفت: اتحادیه اروپا اعلامیه ای مبنی برآزادی بیانهای سیاسی در رسانه ها دارد. بنده هم تا حدودی موافق این امر هستم که کنترل بیان سیاسی و آوردن قید مسوولانه مقصد اول است. منتها در کنترل بیان تجاری و تبلیغاتی عدم کنترل مقصد اول است که در کشور ما متاسفانه این موضوع معکوس است یعنی ما در حوزه پیام تجاری و تبلیغاتی آزادی مطلق داریم و در حوزه پیام سیاسی کنترل زیاد است.

او در اشاره به احکام توقیف رسانه ها گفت: بحث توقیف در رسانه ها و حقوق آنها متفاوت است که در مورد مطبوعات در سطح بین الملل کمتر دیده می شود که روزنامه ای توقیف شود اما در مورد رادیو و تلویزیون و اینترنت و ماهواره زیاد است. به طور کل باید در مورد رسانه های مختلف بحثهای متفاوتی را داشته باشیم.

در بخش دیگری از این نشست حسن نمک‌دوست تهرانی در پاسخ به سوال یک خبرنگار دربارۀ  نامه 1280 روزنامه‌نگار به رئیس جمهور برای جلوگیری از بازگشایی انجمن صنفی روزنامه نگاران جویا شد، گفت: در برخی از کشورها مثل سوئد ما تنها یک نهاد صنفی برای روزنامه نگاران داریم، اما در بعضی از کشورها مثل فرانسه ما تشکل‌ها و نهادهای حرفه ای بسیار زیادی برای روزنامه نگاران داریم. به نظر می‌رسد دوستان بهتر است برای اینکه مانع بازگشایی یک انجمن شوند، باغچه خودشان را بیل بزنند و انجمن خودشان را راه بیندازند. البته ممکن است این فضا و بستر لازم برای شکل‌گیری چنین انجمن‌هایی در حال حاضر فراهم نباشد، اما تقاضا برای آنکه یک انجمن بازگشایی نشود، یک درخواست صنفی نیست.

[B]دانشجویان و روزنامه نگاران کمتر تاریخ می دانند[/B]

در پایان این نشست  خبرنگار ایلنا پرسید: هیچ رسانه ای نتوانسته دولت را برکنار کند و دولتها همیشه رسانه ها را تعطیل کرده اند. آیا می توان این برداشت را از سخنان آقای روحانی داشت که گفتند برخی رسانه ها دژ پولادین هستند و بعضی رسانه ها آن قدر قدرت پیدا کرده اند که شکل حاکمیتی به خود گرفته اند؟

خانیکی گفت: من در این جلسه معتقد به پخش بندی هستند نه جمع بندی. روزنامه نگاران تحصیل کرده در رشته روزنامه نگاری چقدر می توانند ضعف ها را مرتفع کنند و من معتقدم که در قوت و ضعف هیچ تفاوتی بین روزنامه نگارانی نیست که در دانشگاه ها تربیت می شوند یا در تحریریه ها آموزش می بینند. هر دو هم ضعف دارند و هم قدرت. این مسئله زمانی حل می شود که نهادهای واسط قدر پیدا کنند.

عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی در ادامه گفت: اگر شکافهای بین روزنامه نگاری حرفه ای و آکادمیک کم شود و بین آنها و دولت امکان گفتگو باشد به این نتیجه می رسیم که آیا روزنامه ها می توانند در برابر دولت کاری بکنند یا دولت در برابر روزنامه ها.

او در ادامه گفت: نهاد روزنامه نگاری در ایران ضعیف است و روزنامه نگارها جزو کسانی هستند که کمترین پناهگاه را برای رشدشان دارند. هیچ وقت مسوولیت فردی جای مسوولیت نهادی را نمی گیرد که همین ضعف نهادها بزرگترین مشکل را بر دوش رسانه ها می گذارد. باید بین نهادها و روزنامه نگاران و دولت تقسیم مسوولیت کرد.

خانیکی در ادامه تاکید کرد: ما نیازمند یک مطالعه تطبیقی و تاریخی هستیم تا ببینیم کشورهای مختلف تجربه تاریخی شان چقدر است و تجربه ما چقدر است.

او در پایان گفت: پرداختن به بحث تاریخ اجتماعی خیلی مهم است. چون دانشجویان و روزنامه نگاران ما کمتر تاریخ می دانند. این مسئله ریشۀ بسیاری از مشکلات است و بسیاری از حوادث که در مطبوعات ما رخ داده است و منجر به بسته شدن مطبوعات شده است از ضعفهای تاریخی نشات می گیرد. اگر این ضعفهای تاریخی را حل کنیم می فهمیم جایگاه رسانه کجاست.

محمدمهدی فرقانی در پاسخ به سوالی درباره دانش‌آموختگان روزنامه‌نگاری و ورودشان به عرصه کار گفت: نظام آموزشی با بدنه عملیاتی کار پیوندی ندارد و این از ضعف‌های آموزش روزنامه‌نگاری است. دانشجویان در طول آموزش باید با نهاد رسانه پیوند بخورند و مشترکا این روند را ادامه دهند.

او افزود: در دانشکده‌های روزنامه‌نگاری درس حقوق و مسوولیت‌های اجتماعی روزنامه‌نگاری و درس حقوق ارتباطات تدریس می‌شود اما چیزی که در جامعه وجود دارد «ضدحقوق» است. حقوق را می‌توان یاد داد اما نمی‌توان به ضد حقوق مشروعیت بخشید.

فرقانی گفت: نمی‌دانم چرا با اینکه تیراژ مطبوعات اینقدر پایین است اما برخوردها و بگیر و ببندها زیاد است. نمی‌دانم چرا برای مطبوعات خط‌ونشان کشیده می‌شود؛ برخورد با این موارد بیشتر تشویش اذهان می‌کند. وقتی مطلبی گوشه روزنامه چاپ می‌شود چقدر مخاطب دارد؟ اما وقتی با این مطلب برخورد می‌شود چقدر مخاطب دارد؟ کدامیک از این‌ها مخل منافع عمومی است؟

او با اشاره به اینکه با این قضایا به صورت فرمالیستی برخورد می‌شود گفت: می‌توان حقوق رسانه‌ها را تدریس کرد اما ضدحقوق موجود در جامعه را نمی‌توان تدریس کرد.

کد: 607
نویسنده خبر: ماهنامه مدیریت ارتباطات
 
تصاویر مرتبط
  • تعطیلی رسانه ها؛ راه حل اول یا آخر؟
امتیاز بندی

در حال حاضر هیچ نظری ارسال نشده است
ارسال نظر:

نام (الزامی)

ایمیل (الزامی)

وب سایت

Enter the code shown above:


چاپ  

 

گفتگو های ویژه

گفتگو با حمید بقایی

 گفتگو با هاشمی رفسنجانی

‌گفتگو ‌با‌ سید محمد حسینی

 گفتگو با کمال خرازی

 گفتگو با محسن رضایی

 گفتگو با حسین توفیق

 گفتگو با مهدی کلهر

 گفتگو با فاطمه طباطبایی

 گفتگو با منوچهر متکی

گفتگو با حسن خجسته

گفتگو با محمد حسین صوفی

گفتگو با معصومه ابتکار

گفتگو با باقر لاريجاني 

گفتگو با کاظم معتمد نژاد

گفتگو با جواد شمقدری

گفتگو با محمد جعفر محمد زاده

گفتگو با مسعود جزایری

گفتگو با رامین مهمانپرست

گفتگو با محمد هاشمی

گفتگو با احمد مسجد جامعی

گفتگو با سعید رضا عاملی

گفتگو با رضا تقی پور

گفتگو با علیرضا کریمی

گفتگو با صابر فیضی

گفتگو با پدرام پاک آیین

گفتگو با یحیی کمالی‌پور

گفتگو با مهدی محسنیان‌راد

گفتگو با محمد جواد آقاجری

گفتگو با شهیندخت خوارزمی

گفتگو با‌علی‌اصغر‌شعردوست

گفتگو با باقر ساروخانی

گفتگو با علی اکبر جلالی

گفتگو با یونس شکر خواه

گفتگو با حسام الدین بیان

گفتگو با حسام الدین آشنا

 گفتگو با حسین انتظامی

 گفتگو با خلیف کدیه موسی

گفتگو با محمد سلطانی‌فر

گفتگو با پدرام پاک آیین

گفتگو با عفت مرعشی

گفتگو با امیر خوراکیان

گفتگو با علی معلم

گفتگو با رضا سجادی

گفتگو با محسن گودرزی

گفتگو با اسحاق صلاحی

گفتگو با محمدرضا عارف

گفتگو با سیداحمد معتمدی

گفتگو با  علی زارعی‌نجفدری

گفتگو با سید محمد غرضی

گفتگو با حسن نمکدوست

گفتگو با محمد‌رضا صادق

گفتگو با محمد سلیمانی

گفتگو با علی‌اکبر فرهنگی

گفتگو با مسعود کوثری

گفتگو با کامبیز نوروزی

گفتگو با بهمن نامور‌مطلق

گفتگو با سیدرضا صالحی امیری

گفتگو با مجید رضاییان



  Copyright 2009-2012 by cmmagazine Design & Support: 7TABLIGH