|  ورود به سايت  |  1397/08/29
                 
آرشیو شماره‌های گذشته
 چاپ   

آخرین اخبار
تاریخ: 1393/12/05 نظرات: 1 نظر نمایش: 1415 مرتبه تعداد امتیاز: 6   (Article Rating)
​​ هر کودک در طول یک سال 12 هزار عمل خشونت‌آمیز را در تلویزیون مشاهده می‌کند

​​ هر کودک در طول یک سال 12 هزار عمل خشونت‌آمیز را در تلویزیون مشاهده می‌کند

تشدید رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان بر اثر مشاهده‌ صحنه‌های خشونت‌آمیز تلویزیونی:هر کودک در طول یک سال 12 هزار عمل خشونت‌آمیز را در تلویزیون مشاهده می‌کند

مدیریت ارتباطات آن‌لاین:‌ در پنجاه‌وهفتمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات، عماد عابدی در ترجمه‌ای به موضوع کودکان و خشونت در رسانه‌ها پرداخته است. میخوانیم:

 هرگاه اتفاقی مانند تیراندازی توسط کودکان در جهان رخ می‌دهد یا خبری از استفاده‌ کودکان و نوجوانان از خشونت منتشر می‌شود، پرسش‌هایی درمورد چرایی این پدیده‌ها به ذهن خطور می‌کند. اینکه چه چیزهایی کودکان را ترغیب به خشونت می‌کند، مسأله‌ مهمی است که برای کاهش آمار خشونت کودکان و نوجوانان باید مورد تحقیق و بررسی قرار بگیرد. به عنوان مثال در قتل عامی که در یک مدرسه در نیوتون آمریکا اتفاق افتاد، سندی هوک، کسی که مرتکب این جنایات شد، یکی از طرفداران پروپاقرص بازی ویدیوئی Call Of Duty بود؛ یک بازی ویدیوئی مشهور و پرطرفدار که لبریز از خون و خونریزی است. به راستی رابطه‌ بین کودکان و آن تصاویر پر از اسلحه و سلاح بر صفحه‌های نمایشگر چگونه است؟ چقدر و چگونه می‌توان جلوی رفتارهای تقلید‌گرانه‌ نادرست کودکان را گرفت و این که آیا در رسانه‌ها خواستی در جهت کمک به اصلاح الگوی رفتاری کودکان دیده می‌شود؟

آنچه مسلم است اینکه رسانه‌ها بیش از هرچیز به دنبال فراهم آوردن مخاطبان بیشتر هستند. اکثر آنها هر آنچه را که برای عموم مردم جذاب به نظر برسد، در متن برنامه‌های خود می‌گنجانند. واقعیت این است که حتی در برنامه‌های مخصوص کودکان نیز از نشانه‌ها و مفاهیم مضر برای ذهن و روان کودکان استفاده می‌شود. این نکته را با تماشای برخی از برنامه‌ها و کارتون‌های مخصوص کودکان می‌توان به سادگی دریافت.

مقدار صحنه‌های خشونت‌بار در تلویزیون رو به افزایش است. به‌صورت میانگین هر کودک در طول یک سال 12 هزار عمل خشونت‌آمیز را در تلویزیون مشاهده می‌کند، به انضمام بازسازی صحنه‌های قتل و جنایت. بیش از 10 هزار تحقیق ثبت شده وجود دارد که از تشدید رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان -به‌ویژه در پسرها- بر اثر مشاهده‌ صحنه‌های خشونت‌آمیز تلویزیونی سخن می‌گویند.

اما بخشی از کودکان هستند که بیش از دیگران تأثیرات منفی در معرض خشونت قرار گرفتن در آنها به چشم می‌آید. این دسته از کودکان در برابر تماشای صحنه‌های خشونت‌بار در تلویزیون آسیب‌پذیرتر هستند:

  کودکان اقلیت‌ها و مهاجران

  کودکانی که دچار نقصان‌های عاطفی هستند.

  کودکان ناتوان در زمینه‌ آموزش

  کودکانی که از سوی والدین‌شان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

  کودکانی که در خانواده‌های بی‌بضاعت زندگی می‌کنند.

پزشکان هنگامی که با یک کودک دارای رفتار پرخاشگرانه مواجه می‌شوند، باید تماشای صحنه‌های خشونت‌آمیز تلویزیونی از طرف کودک را بررسی کنند.

نگهداری کودکان در یک حبابِ بدون خشونت عملاً غیرممکن است. 90درصد از فیلم‌های سینمایی، 68درصد از بازی‌های ویدئویی و 60درصد از سریال‌های تلویزیونی نمایش‌دهنده‌ خشونت هستند. تحقیقات نشان می‌دهند کودکان زیر هشت سال به صورت میانگین در روز یک ساعت و چهل دقیقه تلویزیون یا دی‌وی‌دی تماشا می‌کنند که این عدد برای بچه‌های بزرگ‌تر از هشت سال، چهار ساعت در روز است. طبق این مطالعات اغلب بچه‌ها از سن چهار سالگی شروع به بازی‌های ویدیوئی می‌کنند. با وجود تمامی این مطالعات و تحقیقات، تاکنون مشخص نشده است به واقع ارتباط با این رسانه‌ها تا چه حد بر روی روح و روان کودکان آسیب وارد می‌کند. اما آنچه که مشخص است این که استمرار قرار گرفتن در معرض صحنه‌های خشونت‌آمیز برای کودکان، یک فاکتور خطرناک به حساب می‌آید. طبق برخی مطالعات، چه کودکان پیش‌دبستانی و چه کودکانی که به مدرسه می‌روند، علاقه و اشتیاق به تقلید از صحنه‌های خشونت‌آمیزی که بر صفحه‌ نمایشگر مشاهده می‌کنند، دارند. هنگامی که آنها می‌بینند یک شخصیت خوب داستانی برای حل مشکلات دست به نابود کردن «آدم‌های بدِ داستان» می‌زند، یک الگو در ذهن‌شان شکل می‌گیرد و هر چقدر این صحنه‌ها از عنصر واقعیت بی‌بهره باشند -مانند این صحنه که مرد عنکبوتی با یکی از دشمنانش درگیر می‌شود و هر دو بر فراز ساختمان‌ها با یکدیگر می‌جنگند اما کسی آسیب جدی نمی‌بیند- تأثیر قوی‌تری بر روان کودکان می‌گذارد. در پژوهشی که در مجله‌ Pediatrics به چاپ رسیده است (از سوی آکادمی امراض کودکان در آمریکا)، اشاره شده که کودکان بین سنین سه تا پنج سال، با دیدن برنامه‌های تلویزیونی که در آنها بر تعاون، همکاری و یکدلی تأکید شده است (به جای دیدن برنامه‌هایی که پرخاشگری و خشونت را نمایش می‌دهند)، حتی در کمتر از شش ماه الگوی رفتاری‌شان اصلاح می‌شود. کودکان زیر شش سال با دیدن تصاویر ترسناک، آنها را باور می‌کنند و جهان را جای وحشتناکی می‌پندارند و در ذهن‌شان این باور شکل می‌گیرد که در هر لحظه از زندگی امکان وقوع چنین رویدادی وجود دارد. در تحقیقات Pediatrics این نکته به اثبات رسید که مشکلاتی از قبیل بدخوابی و کابوس دیدن در کودکان زیر شش سال با دیدن خشونت حتی در کارتون‌های کمیک هم به وجود می‌آید. در واقع هیچ‌گونه خشونت رسانه‌ای بی‌ضرری برای این سنین وجود ندارد. پژوهش‌های انجام شده در نیوزلند نشان داده است که تماشای بیش از اندازه‌ تلویزیون برای کودکان و نوجوانان (بیش از سه ساعت در روز) ارتباط مستقیمی با افزایش خطر ارتکاب به جرم و رفتار ضد اجتماعی در نوجوانان دارد.

در مطالعات Pediatric آمده است که والدین نباید اجازه‌ تماشای تلویزیون به کودکان زیر دو سال بدهند. هرچند که در بسیاری از رسانه‌ها برنامه‌هایی برای این سنین تبلیغ می‌شود اما خردسالان نیازمند توجه بسیار از سوی والدین خود هستند. دیدن برنامه‌های تلویزیونی آنها را از یادگیری مهارت‌های اجتماعی، عاطفی و ادراکی بازمی‌دارد. مقدار تماشای تلویزیون برای بچه‌های بین دو تا شش سال نیز نباید بیش از یک تا دو ساعت در روز باشد.

شرایط در سن هفت یا هشت‌ سالگی کودکان متفاوت است؛ سنی که کارشناسان به آن «سن استدلال» می‌گویند. تا هنگامی که کودکان کمتر از هفت سال سن دارند، تمایز بین واقعیت و فانتزی برایشان دشوار است اما کودکان پس از هفت سال صحنه‌های خشنِ پر سروصدا برایشان جذاب و سرگرم‌کننده است، چرا که آنها دیگر متوجه می‌شوند چنین چیزهایی در دنیای واقعی اتفاق نمی‌افتد. اینکه آنها از آسیب دیدن یک شخصیت کمدی در یک برنامه می‌خندند، دلیل بر این نیست که در دنیای واقعی آنها از آسیب دیدن دوست‌شان لذت ببرند. کودکان در این سن به دنبال به‌دست آوردن مفاهیم هستند اما با این حال آنها هنوز آن‌قدر بزرگ نشده‌اند که دیدن تصاویر خشونت‌آمیز در فضایی واقعی را درک کنند.

 نقش جنسیت کودکان در تأثیر رسانه‌ها بر روحیه‌ آنها

تفاوت چندانی در الگوی رفتاری بین دختر و پسر تا دوران پیش‌دبستانی وجود ندارد اما طبق بسیاری از پژوهش‌ها، از آنجا که پسران بیش از دختران به بازی‌های ویدیوئی علاقه‌مند هستند، الگوهای رفتاری پرخاشگرانه‌ای را که در این بازی‌ها یا در تلویزیون مشاهده می‌کنند، بیشتر تقلید می‌کنند.

 آیا روشن بودن بی‌دلیل تلویزیون در خانه، بر روی کودکان تأثیر می‌گذارد؟

مشخصاً جواب مثبت است. حتی اگر کودکان مشغول بازی باشند و حواس‌شان به تلویزیون نباشد نیز از آن تأثیر می‌گیرند. بر اساس تحقیقات مؤسسه American Behavioral Scientist در ایالات متحده، به‌طور میانگین در هر خانه شش ساعت تلویزیون روشن است. طبق این تحقیقات، 35درصد از کودکان در خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که در بیشتر اوقات تلویزیون در خانه‌شان روشن است و این کودکان نسبت به دیگر همسالان خود، کمتر میل به خواندن و مطالعه کردن پیدا می‌کنند. واقعیت این است که در خانه‌هایی که در اغلب ساعات تلویزیون روشن است، کودکان در معرض تماشای برنامه‌هایی قرار می‌گیرند که فرد دیگری در خانواده آن را تماشا می‌کند؛ برنامه‌هایی که غالباً مناسب سن و روحیه‌ کودکان نیستند. 

 توصیه‌ پزشکان به خانواده‌ها در رویارویی با رسانه‌ها

برخی از توصیه‌هایی که متخصصان و روان‌شناسان کودک به والدین در زمینه‌ استفاده‌ کودکان از رسانه‌ها می‌کنند، از این قرار است:

  خانواده‌ها باید بر سر انتخاب یک برنامه‌ مطمئن برای کودک با یکدیگر بحث و تبادل نظر کنند و برنامه‌ متناسب کودک را برایش در نظر بگیرند. والدین باید تفاوت میان اتفاقات غیرواقعی و واقعی را که در رسانه‌ها نشان داده می‌شوند، به کودکان توضیح دهند؛ به‌ویژه صحنه‌های خشونت‌آمیز و آگهی‌های تبلیغاتی اغراق‌آمیز را.

  هیچ کودکی نباید به‌طور جداگانه در اتاقش تلویزیون، رایانه و بازی‌های ویدیوئی داشته باشد. باید یک مکان مرکزی برای این‌گونه رسانه‌ها در نظر گرفته شود.

  تماشای تلویزیون باید به کمتر از دو ساعت در روز تقلیل پیدا کند و خانواده‌ها باید به دنبال راه‌های خلاقانه‌تری برای گذران وقت خود در خانه پیدا کنند.

 نگاه کودکان و جهان خشونت‌زده

آنچه مسلم است اینکه ما در جهانی زندگی می‌کنیم که نقش خشونت در آن بسیار برجسته است و رسانه‌ها وظیفه‌ انتقال اخبار این خشونت‌ها به مردم را بر عهده دارند. اخبار مربوط به جنگ‌ها، جنایات مجرمانه، بمب‌گذاری‌های گروه‌های تروریستی و گسترش زبان خشونت‌آمیز باعث شده است تا حدی دیدن تصاویر و صحنه‌های آمیخته با خشونت، عادی و معمولی جلوه کند. همچنین با گسترش این حجم از خشونت، در بسیاری از مردمِ جوامع گوناگون نیز کشش و اشتیاق به دیدن برنامه‌ها، فیلم‌ها و سریال‌هایی که عنصر خشونت در آنها نمود داشته باشد، به وجود آمده است. به نظر می‌رسد این یک دور باطل پایان‌ناپذیر است و بیشترین قشری که در این بین ضربه می‌خورند، کودکان هستند. مادامی که در بسیاری از رسانه‌ها نقش خشونت برجسته‌تر می‌شود، جهانی که کودکان باید بشناسند، نباید جهانی باشد که رسانه‌ها آن را به تصویر می‌کشند. آنها باید در تعامل و همکاری با انسان‌های اطراف خود جهان پیرامون خود را بشناسند. شناخت کودکان از این جهان در بازی‌کردن با همسالان کامل‌تر می‌شود. در معرض صحنه‌های خشونت‌آمیز قرار گرفتن برای کودکان که شیفته‌ تقلید و پیروی کردن هستند، عواقب خطرناکی را در آینده به همراه خواهد داشت و به تبع آن، جامعه نیز از خطر این عواقب بی‌نصیب نخواهد ماند.

آرشیو کامل ماهنامه مدیریت ارتباطات از نشانی www.magiran.com/cmmagazine   قابل تهیه و مطالعه است.

 

 

کد: 669
نویسنده خبر: ماهنامه مدیریت ارتباطات
 
تصاویر مرتبط
  • ​​ هر کودک در طول یک سال 12 هزار عمل خشونت‌آمیز را در تلویزیون مشاهده می‌کند
امتیاز بندی

نظرات
ارسال نظر:

نام (الزامی)

ایمیل (الزامی)

وب سایت

Enter the code shown above:


چاپ  

گفتگو های ویژه


  Copyright 2009-2012 by cmmagazine Design & Support: 7TABLIGH