هر بار که کلید اینترنت خاموش میشود، فقط پیام نیست که میان آدمها ردوبدل نمیشود، بلکه الگوریتمهایی که اساس شکل یادگیری، فکر کردن و زیست انسانی را میسازند، متوقف میشوند.
در واقع یک نوع پسرفت در فکر ایرانی و ایدۀ ایرانیبودن ایجاد میشود. انسان ایرانی در سالهای گذشته به علت تحریمها از بسیاری از تبادلات بینالمللی دور افتاده است و قطع اینترنت به این سوژگی محدودشدۀ ایرانی که جداافتاده از قافلۀ دانش و حرکت انسانی است، بیشتر دامن میزند.
خطر جنگ، تحریم، شوکهای ارزی و قطع اینترنت و ایجاد محدودیت و اختلال ارتباطات دیجیتال، ذهن انسان ایرانی را در «وضعیت ویژه» نگه میدارد.
هیچکس در وضعیت ویژه نمیتواند پردازش و برنامهریزی کند. مفاهیمی مانند امید، آینده و واقعیتسنجی که شکلدهندۀ انسجام اجتماعی و حرکت روبهرشد یک جامعه است، در وضعیت ویژه معلق میشوند.
هر روز و دقیقهای که اینترنت محدود باشد، نبود دسترسی به روابط متعارف دیجیتال، هر بار استفاده از فیلترشکن و کندی در بالا آمدن یک وبسایت ما را درگیر وضعیت ویژه میکند.
🗞 مطلبی که خواندید بخشی از گزارشی با عنوان «خاموشتر از خاموشی» است که در شماره ۱۸۸ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. میتوانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
