از منظر علوم اعصاب، گوشیهای هوشمند به مثابه «پروتزهای شناختی» عمل میکنند که جریان مداوم دوپامین را در مغز تضمین میکنند. هر پیام، نوتیفیکیشن یا بهروزرسانی در جریان زنده جهان، پاداشی است که سیستم لیمبیک مغز را تغذیه میکند. هنگامی که بلک اوت یا خاموشی دیجیتال رخ میدهد، این چرخه پاداش بهناگاه متوقف شده و مغز با افت شدید دوپامین مواجه میشود.
در این لحظه، غده فوق کلیوی با ترشح کورتیزول و آدرنالین، وضعیتی مشابه «پاسخ جنگ یا گریز» را فعال میکند. برای انسان معاصر قطع ارتباط دیگر یک نقص فنی نیست، بلکه مغز آن را بهعنوان یک «تهدید حیاتی» و جدایی از قبیله جهانی تفسیر میکند.
«تنهایی بیهیاهو ظلمت در عصر خاموشی دیجیتال» عنوان مقالهای است که بخشهایی از آن را خواندید. این یادداشت در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. میتوانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
