- امروز : چهارشنبه, ۲۹ مهر , ۱۴۰۵
اطلاعیه ها
راهنمای ثبت‌نام مدیران و کارشناسان روابط‌عمومی‌های وزارتخانه‌ها و استانداری‌ها و سایر دستگاه‌های اجرایی کشور
تأکید بر حکمرانی ارتباطات و نقش هوش مصنوعی
پنل کاربردی «جعبه‌ابزار هوش مصنوعی» برگزار می‌شود
پنل هوش مصنوعی، روابط عمومی و بحران تک صدایی برگزار می‌شود
از پوستر هفدهمین همایش روابط‌عمومی الکترونیک رونمایی شد
فراخوان مقاله و ثبت‌نام هفدهمین همایش روابط عمومی الکترونیک منتشر شد
روایت یک دانشجوی همیشگی علوم ارتباطات از دکتر حمید ضیایی‌پرور
دکتر حمید ضیایی‌پرور بخشی از تاریخ تحول ارتباطات دیجیتال ایران را رقم زده است
حمید شکری خانقاه
مدیران آینده‌ساز، رابطه می‌سازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمان‌ها
ما باید به این باور برسیم که اعتماد عمومی، زیرساخت نامرئی توسعه است. اگر قرن بیستم، قرن ماشین، سرمایه و ساختار بود، قرن بیست‌ویکم قرن رابطه، اعتماد و تاب‌آوری انسانی است.
بحران تازه «نابینایی ارتباطی»
دکتر حمید شکری خانقاه با ارائه مدل «نابینایی ارتباطی»، به عنوان پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را می‌بلعد، معتقد است این مفهوم، صرفاً یک استعاره ادبی یا یک هشدار اخلاقی نیست؛ بلکه مدلی تحلیلی برای فهم یکی از مهم‌ترین بحران‌های عصر جدید است.
روابط عمومی هوشمند؛ از «انتشار خبر» تا «مهندسی اعتماد»
همزمان با هفته روابط عمومی ۱۴۰۵، دکتر حمید شکری خانقاه در یادداشتی با عنوان «روابط عمومی هوشمند؛ از انتشار خبر تا مهندسی اعتماد» به بررسی تحول نقش روابط عمومی در عصر جدید پرداخته و تأکید کرده است که آینده سازمان‌ها در گرو اعتمادسازی، مدیریت ادراک و بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری‌های نوین ارتباطی است.
روابط‌عمومی آینده‌پژوه: از روایتگری گذشته به معماری آینده
متخصصان روابط‌عمومی به طور مستمر و به بهانه‌های مختلف و در بازخورد به رویدادهای و تغییرات مهم جهانی، فرصتی برای بازنگری در نقش و مسئولیت‌های این حرفه فراهم می‌آورند.
روابط‌عمومی صنعت و مدیریت بحران ناترازی‌ها
پیشرفت فناوری هوش مصنوعی از آینده تا به امروز، ما را به طور فزاینده‌ای وسوسه می‌‌کند که به ماشین‌ها برای حمایت عاطفی و همراهی روی‌آوریم.
اعتماد کلید اصلی ایجاد روابط پایدار و اصیل است
اعتماد اولویت اول روابط‌عمومی است.تزلزل اعتماد معمولاً از عدم همدلی با دیگران آغاز می‌شود که می‌تواند منجر به اختلال در ارتباطات، ارتباطات نادرست و ناقص، نابردباری و کاهش تحمل و درک صحیح دیگران و اجتناب از حمایت، احساس انزوا و تنهایی و یاس اجتماعی، عدم مشارکت و ایجاد قضاوت‌های نادرست درباره نیت‌ها و رفتارهای مسئولان و مدیران شود.
