بااینحال، تعزیه بهعنوان یکی از مهمترین میراثهای نمایشی ایران، امروز در نگاه او بیش از آنکه یک هنر زنده و پویا باشد، به اجرایی مناسبتی، محدود و روبهزوال تقلیل یافته است؛ شکلی که او آن را بیشتر یک «نمایش روستایی» میداند تا یک سنت نمایشی اصیل و بالنده. در چنین وضعیتی که تعزیه میان روایتهای متضاد از اصالت، فراموشی و بازآفرینی سرگردان مانده، با بهروز غریبپور دربارۀ گذشتۀ این هنر نمایشی و چرایی بیگانگی نسل جدید با آن گفتوگو کردهایم.
🗞این گفتوگو در شماره ۱۹۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. میتوانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
