بحران خاموش روابط عمومی ایران

در مرحله اول، سازمان‌ها حامی صرف سازمان بودند و تلاش می‌کردند خود را معرفی کنند، محصولات خود را بفروشند و تصویری مطلوب از خود در ذهن مخاطبان بسازند.
با گسترش رسانه‌ها بخصوص تلویزیون، روابط عمومی وارد مرحله خبررسانی شد. انتشار اخبار، بیانیه‌ها و گزارش‌ها به مهمترین وظیفه این حرفه تبدیل گردید. در این دوره، روابط عمومی بر حضور در رسانه‌ها بیشتر از هر چیزی اهمیت داد و موفقیت خود را در میزان انتشار اخبار جستجو می‌کرد.
در مرحله بعد و بخصوص با عمومی شدن اینترنت، خبررسانی جای خود را به اطلاع‌رسانی داد. سازمان‌ها دریافتند که مخاطبان تنها به خبر نیاز ندارند، بلکه به اطلاعات دقیق، شفاف و کاربردی از خدمات و محصولات نیازمند دارند. از این رو، شفافیت، پاسخگویی و دسترسی به اطلاعات به بخش مهمی از مأموریت روابط عمومی تبدیل شد.
اما جهان ارتباطات در این نقطه متوقف نشد و روابط عمومی را وارد عصر ارتباطات راهبردی کرد. در این مرحله، روابط عمومی صرفاً تولیدکننده و ارسال کننده خبر و اطلاعات نیست، بلکه رصدخانه سازمان، تحلیل‌گر شرایط محیطی، مشاور مدیران، مدیریت‌کننده شهرت، رصدکننده افکار عمومی و نهاد تصمیم‌ساز برای سازمان است.
تبلیغات >>> خبررسانی >>> اطلاع رسانی >>> ارتباطات راهبردی
اما بیشتر روابط عمومی ایران در مرحله اول یا دوم گیر افتاده و اکنون گرفتار بحرانی خاموش شده اند. بحران خاموش روابط عمومی ایران آن است که بخش بزرگی از این حرفه هنوز نتوانسته است خود را با این تحول تاریخی هماهنگ کند. بسیاری از روابط عمومی‌ها همچنان موفقیت خود را با تعداد اخبار منتشرشده، تعداد مراسم برگزارشده و حجم فعالیت‌های رسانه‌ای ارزیابی می‌کنند؛ در حالی که معیارهای جدید موفقیت، سطح اعتماد عمومی، کیفیت اعتبار سازمان، کیفیت ارتباطات و میزان تأثیرگذاری بر تصمیمات مدیریتی است.
واقعیت آن است که روابط عمومی زمانی به بلوغ می‌رسد که از «انتشار پیام» به «مدیریت معنا» و از «اطلاع‌رسانی» به «تصمیم‌سازی» ارتقا یابد. آینده این حرفه متعلق به سازمان‌هایی است که روابط عمومی را نه یک واحد اجرایی، بلکه یک نهاد راهبردی بدانند.
بحران خاموش روابط عمومی ایران، کمبود فناوری یا کمبود بودجه نیست؛ بلکه باقی ماندن در مراحل گذشته‌ای است که جهان ارتباطات سالهاست از آن عبور کرده است. زمان آن رسیده که روابط عمومی ایران نیز از خبرمحوری عبور کند و جایگاه واقعی خود را در عرصه ارتباطات راهبردی بازتعریف نماید.
بزرگ‌ترین اشتباه روابط عمومی ایران آن نیست که کم سخن می‌گوید؛ بلکه آن است که هنوز بیش از اندازه خبر منتشر می کند و کمترگفتگو می کند و کمتر می‌شنود.