حمید شکری خانقاه

01تیر
مدیران آینده‌ساز، رابطه می‌سازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمان‌ها
دکتر حمید شکری خانقاه / دکترای مدیریت ارتباطات راهبردی

مدیران آینده‌ساز، رابطه می‌سازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمان‌ها

ما باید به این باور برسیم که اعتماد عمومی، زیرساخت نامرئی توسعه است. اگر قرن بیستم، قرن ماشین، سرمایه و ساختار بود، قرن بیست‌ویکم قرن رابطه، اعتماد و تاب‌آوری انسانی است.

26خرداد
بحران تازه‌ «نابینایی ارتباطی»
پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را می‌بلعد

بحران تازه‌ «نابینایی ارتباطی»

دکتر حمید شکری خانقاه با ارائه مدل «نابینایی ارتباطی»، به عنوان پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را می‌بلعد، معتقد است این مفهوم، صرفاً یک استعاره ادبی یا یک هشدار اخلاقی نیست؛ بلکه مدلی تحلیلی برای فهم یکی از مهم‌ترین بحران‌های عصر جدید است.

30اردیبهشت
روابط عمومی هوشمند؛ از «انتشار خبر» تا «مهندسی اعتماد»
دکتر حمید شکری خانقاه

روابط عمومی هوشمند؛ از «انتشار خبر» تا «مهندسی اعتماد»

همزمان با هفته روابط عمومی ۱۴۰۵، دکتر حمید شکری خانقاه در یادداشتی با عنوان «روابط عمومی هوشمند؛ از انتشار خبر تا مهندسی اعتماد» به بررسی تحول نقش روابط عمومی در عصر جدید پرداخته و تأکید کرده است که آینده سازمان‌ها در گرو اعتمادسازی، مدیریت ادراک و بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری‌های نوین ارتباطی است.

22مرداد
روابط‌عمومی آینده‌پژوه: از روایتگری گذشته به معماری آینده
دکتر حمید شکری خانقاه

روابط‌عمومی آینده‌پژوه: از روایتگری گذشته به معماری آینده

متخصصان روابط‌عمومی به طور مستمر و به بهانه‌های مختلف و در بازخورد به رویدادهای و تغییرات  مهم جهانی، فرصتی برای بازنگری در نقش و مسئولیت‌های این حرفه فراهم می‌آورند.

18دی
روابط‌عمومی صنعت و مدیریت بحران ناترازی‌ها
دکتر حمید شکری خانقاه

روابط‌عمومی صنعت و مدیریت بحران ناترازی‌ها

پیشرفت فناوری هوش مصنوعی از آینده تا به امروز، ما را به طور فزاینده‌ای وسوسه می‌‌کند که به ماشین‌ها برای حمایت عاطفی و همراهی روی‌آوریم.

17مهر
اعتماد کلید اصلی ایجاد روابط پایدار و اصیل است
دکتر حمید شکری خانقاه

اعتماد کلید اصلی ایجاد روابط پایدار و اصیل است

اعتماد اولویت اول روابط‌عمومی است. تزلزل اعتماد معمولاً از عدم همدلی با دیگران آغاز می‌شود که می‌تواند منجر به اختلال در ارتباطات، ارتباطات نادرست و ناقص، نابردباری و کاهش تحمل و درک صحیح دیگران و اجتناب از حمایت، احساس انزوا و تنهایی و یاس اجتماعی، عدم مشارکت و ایجاد قضاوت‌های نادرست درباره نیت‌ها و رفتارهای مسئولان و مدیران شود.