پاسخ در ماهیت «انفکاکناپذیری» خدمات مدرن نهفته است. امروزه، حضور در فضای شهری بدون ابزارهای دیجیتال، به معنای محرومیت از لایههای اصلی اطلاعاتی شهر است. از حملونقل عمومی و خدمات بانکی گرفته تا مشارکت در فرایندهای دموکراتیک، همگی بر بستر شبکه استوار شدهاند.
اینترنت به «اکسیژن مدنی» تشبیه میشود، زیرا همانند اکسیژن، در غیاب آن حیات مدنی دچار خفگی شده و امکان کنشگری سیاسی و اجتماعی از بین میرود. این استعاره نشاندهندۀ آن است که شبکه دیگر یک کالای رفاهی نیست، بلکه یک «محیط زیست» برای شهروندی است. بدون این اکسیژن، دموکراسی نمیتواند نفس بکشد و فرایندهای دموکراتیک به نفع نخبگانی که کنترل زیرساخت را در دست دارند، مهندسی میشوند.
✍️🏻 سونو رِجال
مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی با عنوان «اینترنت؛ از اکسیژن مدنی تا حق بر شهر» است که در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. میتوانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
