ایمان بازیگران در یادداشتی که به مناسبت هفته روابط عمومی ۱۴۰۵ منتشر شده است به بررسی این موضوع پرداخته.
«عشق ورزیدن» همیشه دشوارتر از «سخن گفتن» بوده است.شاید به همین دلیل است که در جهان امروز، با وجود گسترش بیسابقه ابزارهای ارتباطی، انسان معاصر بیش از هر زمان دیگری احساس تنهایی، بیگانگی و گسست میکند. ما در روزگاری زندگی میکنیم که سخن گفتن آسان شده است؛ پیامها در کسری از ثانیه منتشر میشوند، تصویرها بیوقفه بازتولید میشوند و فناوری، مرزهای جغرافیا را درنوردیده است. اما در همین جهانِ سرشار از پیام، آنچه کمیابتر از همیشه به نظر میرسد، «فهم متقابل» و «اعتماد» است.
شعار امسال هفته روابط عمومی؛ «منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن» را شاید بتوان دعوتی دوباره به بازاندیشی در معنای حقیقی ارتباطات دانست. دعوتی برای آنکه روابط عمومی را نه صرفاً بهعنوان مجموعهای از تکنیکها، ابزارها و مهارتهای رسانهای، بلکه بهمثابه تلاشی انسانی برای حفظ پیوند میان انسان، سازمان و جامعه بازتعریف کنیم.
روابط عمومی، در اصیلترین معنای خود، پیش از آنکه هنر سخن گفتن باشد، هنر «شنیدن» است؛ پیش از آنکه تلاشی برای اقناع باشد، کوششی برای «فهمیدن» است؛ و پیش از آنکه به مدیریت تصویر بیندیشد، باید دغدغه حفظ کرامت انسان و صیانت از اعتماد اجتماعی را داشته باشد.
امروز، بسیاری از سازمانها با انبوهی از رسانهها، دادهها و ابزارهای ارتباطی احاطه شدهاند، اما همچنان با بحران اعتماد مواجهاند. زیرا مخاطب امروز، تنها دریافتکننده پیام نیست؛ او نیت پشت پیام را نیز جستوجو میکند. انسان معاصر، بیش از آنکه به فراوانی اطلاعات توجه کند، به اصالت، صداقت و انسجام رفتارها حساس شده است.
در چنین شرایطی، روابط عمومی دیگر صرفاً مسئول تولید پیام نیست؛ بلکه مسئول حفظ گفتوگو در جامعهای است که هر روز بیش از گذشته در معرض سوءتفاهم، قضاوتهای شتابزده و فرسایش سرمایه اجتماعی قرار دارد.
شاید بتوان گفت که روابط عمومیِ آینده، بیش از هر زمان دیگری، به «عشق ورزیدن» نیاز دارد؛ عشقی نه در معنای احساسی و شاعرانه آن، بلکه در معنای عمیق انسانیاش؛ یعنی توانایی دیدن دیگری، درک رنجها، شنیدن صداهای خاموش و تلاش برای ایجاد فهم مشترک میان انسانها.
در عصر هوش مصنوعی و غلبه الگوریتمها بر جریان ارتباطات، آنچه میتواند به روابط عمومی معنا و مشروعیت ببخشد، نه صرفاً مهارت در تولید محتوا، بلکه توانایی حفظ روح انسانی در ارتباطات است. زیرا فناوری میتواند پیام تولید کند، اما نمیتواند جایگزین همدلی شود؛ میتواند اطلاعات را گسترش دهد، اما قادر نیست اعتماد را بهتنهایی خلق کند.
هفته روابط عمومی، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای تأمل دوباره در رسالت این حرفه. رسالتی که اگر از «انسان» فاصله بگیرد، به تدریج به سازوکاری سرد، مکانیکی و بیروح فروکاسته خواهد شد.
و شاید امروز، بیش از هر زمان دیگری، جامعه ما به متخصصانی نیاز دارد که بتوانند میان سرعت و صداقت، میان رسانه و معنا، و میان سازمان و انسان، پلی از اعتماد و فهم متقابل بنا کنند.چرا که در نهایت، روابط عمومی، چیزی جز «عشق ورزیدن» به انسان و حقیقت ارتباط نیست.
