سالهاست که بسیاری از دلسوزان و عاشقان میهن برای رسانۀ ملی استعارۀ «رسانۀ میلی» را به کار میبرند و بر از دست رفتن مرجعیت و اعتماد عمومی نسبت به آن انگشت حسرت بر دندان میگزند. انگار که دستاندرکاران رسانه در دوران انحصار سیما به شبکههای یک و دو در دهۀ ۶۰ و بدون هیچ رقابت تصویری منجمد شدهاند.
اردشیر راجی، آخرین سفیر دولت شاهنشاهی در لندن در کتاب خاطراتش با عنوان «خدمتگزار تختطاووس»، شرح میدهد که چگونه مهمترین دغدغۀ شاه با شروع امواج انقلاب اسلامی خاموشکردن صدای رادیوی بیبیسی بود.
اگر رسانه بخواهد واجد صفت ملی باشد، باید همۀ تنوع و تکثری که در میان ملت وجود دارد، در آن نیز دیده شود. همۀ عقاید، دیدگاهها،سبکهای زندگی، تفریحات، شادیها، غمها، نگرانیها، اقلیمهای جغرافیایی، خواهشها و تمناها باید انعکاس خود را در آینۀ یک سیمای ملی بازشناسند.
خبری که میدانیم تا دقایقی دیگر همۀ شبکههای مجازی را پر میکند، چرا قبل از آنها در رسانۀ ملی پخش نشود و برای آن مرجعیت و اعتبار نسازد؟ چرا در رسانۀ ملی فقط از کشف حجاب توسط رضاشاه با زور عریان پاسبانها سخن گفته میشود، ولی از ساختهشدن راهآهن ملی سخن به میان نمیآید تا بیطرفی رسانه را نشان دهد؟
در مقابل، یک رسانۀ خارجی با طرح و برنامهریزی دقیق، هر دو مورد را به سند افتخار او (رضاشاه) تبدیل میکند و نسل جوان را بهدنبال خود میکشاند. دهها برنامه از شهید مدرس پخش میشود، اما کمتر نشانهای از مصدق، ملکالشعرای بهار، داور، تیمورتاش، فروغی، حکمت و… دیده میشود.
بر نشانندادن ساز و بسیاری از آوازها اصرار میشود، درحالیکه در هر کوی و برزنی، پسران و دختران بسیاری سازبهدست به کلاسهای ساز و آواز میروند و در پیادهروها اجرای هنری میکنند. حتی یک برنامۀ نقد فوتبالی را تحمل نمیکنند، چه برسد به نقد فسادها و نارساییهایی که به نحوی به ارکان قدرت مربوط میشود.
قبول کنیم که قطع اینترنت، فیلترینگ و پارازیت قادر به قطع صدای مخالف ما در جهان امروز نیست. چهرههای تکراری و حرفهای تکراری به نتایج تکراری میانجامد. جنگ رمضان میتواند شالودۀ استقلال و تمامیت ارضی کشور را محکم کند، اما بر این شالوده باید یک اتحاد و هماهنگی، در عین همۀ کثرتها، شکل بگیرد تا دست در دست هم برای توسعۀ همهجانبه و پایدار گام بردارند. خانهتکانی در رسانۀ ملی اولین و مهمترین گام است.
«میدان جنگ را بردیم جنگ رسانه را نه» عنوان یادداشتی است که بخشی از آن را خواندید. این مطلب در شماره ۱۹۰ و ۱۹۱ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است.
میتوانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
