- امروز : شنبه, ۲۰ تیر , ۱۴۰۵
اطلاعیه ها
زمان شنیدن مردم
سیاستِ اتصال
بحران خاموش روابط عمومی ایران
مدیران آیندهساز، رابطه میسازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمانها
آیا دیپلماسی دیجیتال میتواند از کشورهای کوچک، بازیگران بزرگ بسازد؟
بحران تازه «نابینایی ارتباطی»
انزوای اجتماعی، پیامد روانی آموزش مجازی
چگونه طرحواره «شاگرداولی» به بحران معنا در نظام آموزشی تبدیل شد؟
زمان شنیدن مردم
جنگها و بحرانهای یک سال اخیر، بار دیگر یک واقعیت مهم را پیش روی همهٔ ما قرار دادند؛ اینکه در لحظههای خطر، بزرگترین سرمایهٔ هر کشوری نه تجهیزات نظامی، نه منابع اقتصادی و نه شعارهای سیاسی، بلکه مردم آن کشور هستند.
سیاستِ اتصال
یکصد و نود و سومین ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیرمسئولی امیرعباس تقیپور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. این شماره تازه ماهنامه دو پرونده خواندنی دارد؛ پروندههایی درباره مسیر گرهگشایی سخت اینترنت و پروندهای دیگر درباره روندهای جهانی فناوری ارتباطات.
بحران خاموش روابط عمومی ایران
روابط عمومی در سیر تاریخی خود مسیری طولانی و پر فراز و نشیب را طی کرده است. به گفته گرونیک، تاریخ روابط عمومی چهار مرحله را گذرانیده است: تبلیغات، خبررسانی، ارتباطات یکسویه و ارتباطات دوسویه.
مدیران آیندهساز، رابطه میسازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمانها
ما باید به این باور برسیم که اعتماد عمومی، زیرساخت نامرئی توسعه است. اگر قرن بیستم، قرن ماشین، سرمایه و ساختار بود، قرن بیستویکم قرن رابطه، اعتماد و تابآوری انسانی است.
آیا دیپلماسی دیجیتال میتواند از کشورهای کوچک، بازیگران بزرگ بسازد؟
نخستین و شایعترین باور خطا، نسبتدادن توانمندیهای فرابشری به فناوریهای دیجیتال است؛ این تصور که فناوری میتواند نفوذ دیپلماتیک کارگزاران را به سطوحی فراتر از ظرفیتهای ساختاریشان ارتقا دهد.
بحران تازه «نابینایی ارتباطی»
دکتر حمید شکری خانقاه با ارائه مدل «نابینایی ارتباطی»، به عنوان پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را میبلعد، معتقد است این مفهوم، صرفاً یک استعاره ادبی یا یک هشدار اخلاقی نیست؛ بلکه مدلی تحلیلی برای فهم یکی از مهمترین بحرانهای عصر جدید است.
انزوای اجتماعی، پیامد روانی آموزش مجازی
وقتی دانشآموز در جمع قرار میگیرد، متوجه حالات همکلاسیها میشود و درمییابد که دیگران در چه وضعیتی هستند.
چگونه طرحواره «شاگرداولی» به بحران معنا در نظام آموزشی تبدیل شد؟
ماهیت وسواسگونه و تبدیلشدن تولید دانش به فانتزی مورد علاقۀ نخبگان برای پسزدن امر متفاوت یا مواجهه با کمبود، در دهههای ۵۰ و ۶۰ در ایران به اوج خود رسید.
ترامپیسم دیجیتال
نظم بینالمللی در میانۀ یک گسست بنیادین قرار دارد که نهفقط موازنۀ قدرت مادی، بلکه زیرساختهای معرفتی و بوروکراتیک کنش دیپلماتیک را بازتعریف کرده است.
تعلیقِ حضور
مدرسه فقط مکانی برای یادگیری مفاهیم دانشی نیست؛ فضایی است که در آن کودکان و نوجوانان خود را در نسبتهایی که با دیگران برقرار میکنند، کشف میکنند، دوستی میآموزند، مسئولیت را تجربه میکنند و نخستین گامهای ورود به زندگی اجتماعی را برمیدارند.
در زمانۀ پرهیاهوی فرومایگان
داستان از آنجایی شروع شد که عدهای میانمایه برای توجیه استعداد اندک و همت کوتاهشان شروع کردند به انکار شأن و منزلت آدمحسابیها و فضیلتتراشی برای کوتولهها.
چرا «دیجیتالیشدن» کلید درک دیپلماسی مدرن است؟
یک دهه پیش، دیپلماسی دیجیتال فقط یک «تجربۀ فانتزی» در حاشیۀ سیاست بود، اما از سال ۲۰۱۷ روایتگر بلوغ این نوزاد دیروز و ابزار قدرتمند امروز است.
- 1
- 2
- 3
- …
- 25
- برگهٔ بعد »
