امید و آینده بهتر، مفاهیمی که این روزها خریدار ندارد شعار روز ششم هفته روابطعمومی امسال شده است. اما چرا در سختترین شرایط هم روابطعمومیها باید به این مفاهیم فکر کنند و بالاتر از آن با جدا شدن از جو حال، هرچقدر هم که ناامیدکننده باشد، به آیندهای بهتر فکر کنند؟
بیش از هفت دهه از زمان تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر در ۱۹۴۸ میگذرد و در این سالها یکی از مهمترین موضوعات محوری در عرصه بینالمللی، بحث پذیرش دولتها و پایبندی آنها به کرامت انسانی است.
جمعی از اعضای شورای سیاستگذاری هفته روابطعمومی و روئسای دپارتمانهای باشگاه مدیریت ارتباطات یونسکو_ایران همزمان با چهارمین روز از هفته روابطعمومی و روز جهانی موزهها از موزه بانک سپه بازدید کردند.
به بهانه هفته روابطعمومی در این نوشته قصد دارم به بررسی ضرورت وجود روابطعمومی در سازمانها بپردازم، آیا وجود روابطعمومی در سازمانها نیاز است!؟
بیست و هفتم اردیبهشتماه (17می) روز جهانی ارتباطات و روابطعمومی است. امروزه وسایل ارتباطی، علاوه بر امکانی برای آموزش و تحقق توسعه کشورها به یک ابزار اعمال قدرت نیز تبدیل شدهاند. ارتباطات، مخصوصا ارتباطات الکترونیکی، بخش لاینفک زندگی بشر امروز در حوزههای مختلف است و اطلاعات و ارتباطات در جامعه فرا صنعتی کنونی، معیار اصلی توسعه و پیشرفت اقتصادی و صنعتی محسوب میشود.
نشست جمعی از اعضای شورای سیاستگذاری هفته روابطعمومی و روئسای دپارتمانهای باشگاه مدیریت ارتباطات یونسکو_ایران با مدیر روابطعمومی بانک ملی ایران روز گذشته (26اردیبهشت) همزمان با دومین روز از هفته روابطعمومی1401 در ساختمان روابطعمومی بانک ملی ایران برگزار شد.
طی دو دهه اخیر و با فراگیر شدن فناوریهای ارتباطی، نقش و اثرگذاری عموم مردم در مناسبات اجتماعی و فرهنگی و به تبع آن مناسبات اقتصادی، بسیار پررنگتر شده است. این تغییرات تا حدی نمود پیدا کرده که دولتها و سازمانها و شرکتهای بزرگ، همواره در حال رصد نظرات و واکنش مردم نسبت به تصمیمات خود هستند.
میخواستم درباره ارتباطات و روابطعمومی بنویسم که باخودم گفتم، هرساله به مناسبت این هفته، هم من و هم شماری از همکارانم در این صنف نوشتهایم و بسیار هم نوشتهایم. دراین نوشتارمیخواهم از زاویه دیگری به موضوع نگاه کنم؛ فرض برآن است که پيام يكي از مهمترين عناصر فرآيند ارتباط است كه در واقع، تمامي ارتباطات در مرحله اول براي رساندن يا دريافت آن انجام ميشود.