مدیران آیندهساز، رابطه میسازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمانها
آیا دیپلماسی دیجیتال میتواند از کشورهای کوچک، بازیگران بزرگ بسازد؟
بحران تازه «نابینایی ارتباطی»
انزوای اجتماعی، پیامد روانی آموزش مجازی
چگونه طرحواره «شاگرداولی» به بحران معنا در نظام آموزشی تبدیل شد؟
ترامپیسم دیجیتال
تعلیقِ حضور
در زمانۀ پرهیاهوی فرومایگان
ما باید به این باور برسیم که اعتماد عمومی، زیرساخت نامرئی توسعه است. اگر قرن بیستم، قرن ماشین، سرمایه و ساختار بود، قرن بیستویکم قرن رابطه، اعتماد و تابآوری انسانی است.
نخستین و شایعترین باور خطا، نسبتدادن توانمندیهای فرابشری به فناوریهای دیجیتال است؛ این تصور که فناوری میتواند نفوذ دیپلماتیک کارگزاران را به سطوحی فراتر از ظرفیتهای ساختاریشان ارتقا دهد.
دکتر حمید شکری خانقاه با ارائه مدل «نابینایی ارتباطی»، به عنوان پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را میبلعد، معتقد است این مفهوم، صرفاً یک استعاره ادبی یا یک هشدار اخلاقی نیست؛ بلکه مدلی تحلیلی برای فهم یکی از مهمترین بحرانهای عصر جدید است.
وقتی دانشآموز در جمع قرار میگیرد، متوجه حالات همکلاسیها میشود و درمییابد که دیگران در چه وضعیتی هستند.
ماهیت وسواسگونه و تبدیلشدن تولید دانش به فانتزی مورد علاقۀ نخبگان برای پسزدن امر متفاوت یا مواجهه با کمبود، در دهههای ۵۰ و ۶۰ در ایران به اوج خود رسید.
نظم بینالمللی در میانۀ یک گسست بنیادین قرار دارد که نهفقط موازنۀ قدرت مادی، بلکه زیرساختهای معرفتی و بوروکراتیک کنش دیپلماتیک را بازتعریف کرده است.
مدرسه فقط مکانی برای یادگیری مفاهیم دانشی نیست؛ فضایی است که در آن کودکان و نوجوانان خود را در نسبتهایی که با دیگران برقرار میکنند، کشف میکنند، دوستی میآموزند، مسئولیت را تجربه میکنند و نخستین گامهای ورود به زندگی اجتماعی را برمیدارند.
داستان از آنجایی شروع شد که عدهای میانمایه برای توجیه استعداد اندک و همت کوتاهشان شروع کردند به انکار شأن و منزلت آدمحسابیها و فضیلتتراشی برای کوتولهها.
یک دهه پیش، دیپلماسی دیجیتال فقط یک «تجربۀ فانتزی» در حاشیۀ سیاست بود، اما از سال ۲۰۱۷ روایتگر بلوغ این نوزاد دیروز و ابزار قدرتمند امروز است.
اکنون در دوران گذار از «دیپلماسی برای دیجیتال» به سوی «دیجیتالیشدن دیپلماسی» ایستادهایم؛ فرایندی که در آن، پلتفرمها دیگر نه ابزارهای جانبی، بلکه معماران نوین ساختار قدرت هستند.
نیچه معتقد بود که انسان حافظه و تاریخ دارد و گذشته را مدام با خود حمل میکند و اسیر آگاهی تاریخی میشود.
علوم انسانی و کتابخوانی را نمیتوان با معیارهای سودمندی فوری و خروجی مادی سنجید.
«نامها از کجا میآیند؟ برندسازی شخصی؛ راه بلند مدت دوستداشتنی» عنوان کتابی به قلم حسین گنجی است که توسط انتشارات سیمای شرق منتشر و روانهی بازار کتاب شده است.
شماره ۱۶۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیر مسئولی امیرعباس تقیپور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. در این شماره مفاهیم مهمِ پروپاگاندا، اطلاعات نادرست، دروغ پراکنی و سایبربولی بررسی شدهاند و اینکه مجموع پیاده شدن اینها چطور میتوانند فهم غیر واقعی به کاربران بیشمار بدهند.
بسیاری از گونههای غذای ایرانی، تنها خوراکی نیستند که آن را برای سیر شدن سر سفره بگذارند. موجودیت این نوع از غذاها به مناسک، سنتها و اعتقادات و البته تاریخی بلند گره خورده است. آش یکی از مهمترین گونههای غذای ایرانی است.
حتما برای همهمان پیش آمده است که خودمان را تسلیم موجهای رویا بکنیم و ساعتها بدون هیچ مسیر مشخصی، به بادِ افکارمان اجازه بدهیم که جابجایمان بکنند. اما در نهایت با تجربه نه چندان خوشایند و شاید حتی کمی تلخ به این رویا پایان بدهیم چون به این نتیجه میرسیم که این فقط یک رویاست و باید به زندگی روزمره برگردیم!
تا بحال برایتان پیش آمده است که برنامهریزی و تلاش بسیاری کنید ولی در نهایت نتیجهای که میخواهید را به دست نیاورید؟ اگر چنین تجربهای دارید، چاره کار شما تحلیل سوات (آنالیز SWOT) است.
«نامها از کجا میآیند؟ برندسازی شخصی؛ راه بلند مدت دوستداشتنی» عنوان کتابی به قلم حسین گنجی است که توسط انتشارات سیمای شرق منتشر و روانهی بازار کتاب شده است.
امروزه رسانه جزئی از ساختار سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هر کشور است و با هر فنی که پیام را منتشر کند، افکار عمومی را مخاطب قرار میدهد.
شماره ۱۶۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیر مسئولی امیرعباس تقیپور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. در این شماره مفاهیم مهمِ پروپاگاندا، اطلاعات نادرست، دروغ پراکنی و سایبربولی بررسی شدهاند و اینکه مجموع پیاده شدن اینها چطور میتوانند فهم غیر واقعی به کاربران بیشمار بدهند.
بسیاری از گونههای غذای ایرانی، تنها خوراکی نیستند که آن را برای سیر شدن سر سفره بگذارند. موجودیت این نوع از غذاها به مناسک، سنتها و اعتقادات و البته تاریخی بلند گره خورده است. آش یکی از مهمترین گونههای غذای ایرانی است.
شاید یکی از اشتباهات معماری امروز نادیدهگرفتن احساس رضایتی باشد که انسان از کشفکردن به دست میآورد. کنجکاوی ذاتی بشر در درک و جذبِ جهان و از پس آن لذتی که از این درک حاصل میشود، میتواند در معماری پاسخ داده شود. فضای خالی از رمز و راز، برانگیخته نمیکند؛ زیرا مخاطب چیزی برای کشفکردن نمییابد. در فضاهای سرراست و شفاف جستوجوگر نیستیم، مکثی نخواهیم کرد و ارتباط عمیقی با معماری برقرار نمیکنیم.
نخستین و شایعترین باور خطا، نسبتدادن توانمندیهای فرابشری به فناوریهای دیجیتال است؛ این تصور که فناوری میتواند نفوذ دیپلماتیک کارگزاران را به سطوحی فراتر از ظرفیتهای ساختاریشان ارتقا دهد.
وقتی دانشآموز در جمع قرار میگیرد، متوجه حالات همکلاسیها میشود و درمییابد که دیگران در چه وضعیتی هستند.
ماهیت وسواسگونه و تبدیلشدن تولید دانش به فانتزی مورد علاقۀ نخبگان برای پسزدن امر متفاوت یا مواجهه با کمبود، در دهههای ۵۰ و ۶۰ در ایران به اوج خود رسید.
نظم بینالمللی در میانۀ یک گسست بنیادین قرار دارد که نهفقط موازنۀ قدرت مادی، بلکه زیرساختهای معرفتی و بوروکراتیک کنش دیپلماتیک را بازتعریف کرده است.
مدرسه فقط مکانی برای یادگیری مفاهیم دانشی نیست؛ فضایی است که در آن کودکان و نوجوانان خود را در نسبتهایی که با دیگران برقرار میکنند، کشف میکنند، دوستی میآموزند، مسئولیت را تجربه میکنند و نخستین گامهای ورود به زندگی اجتماعی را برمیدارند.
ما باید به این باور برسیم که اعتماد عمومی، زیرساخت نامرئی توسعه است. اگر قرن بیستم، قرن ماشین، سرمایه و ساختار بود، قرن بیستویکم قرن رابطه، اعتماد و تابآوری انسانی است.
دکتر حمید شکری خانقاه با ارائه مدل «نابینایی ارتباطی»، به عنوان پارادایم خاموشی که سرمایه اجتماعی را میبلعد، معتقد است این مفهوم، صرفاً یک استعاره ادبی یا یک هشدار اخلاقی نیست؛ بلکه مدلی تحلیلی برای فهم یکی از مهمترین بحرانهای عصر جدید است.
هفتۀ روابط عمومی سال ۱۴۰۵ در حالی برگزار میشود که فعالان این حوزه یکی از دشوارترین دورههای حرفهای خود را پشت سر گذاشتهاند.
روابطعمومی در صنعت مالی، امروز دیگر صرفاً یک واحد اجرایی یا پشتیبان نیست، بلکه به نظامی دانشی تبدیل شده است که بر پایه تحلیل داده، ارتباطات علمی و مدیریت ادراک عمومی استوار است.
هفته روابطعمومی ۱۴۰۵ با شعار الهامبخش «منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن» پس از هفت روز گفتوگو، هماندیشی، تبادل تجربه و تبیین نقش مؤثر روابطعمومی در جامعه، به کار خود پایان داد.
هارولد دوایت لاسوِل (Harold Lasswell) دانشمند حوزه علوم سیاسی و نظریهپرداز ارتباطات، در مقاله معروف خود با عنوان «ساخت و کارکرد ارتباطات در جامعه»، یکی از کارکردهای ارتباطات و به معنای عام آن، رسانه را «نظارت بر محیط» عنوان کرده است.
سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی لامرد از برگزاری کارگاه سهروزه «روزنامهنگاری نوین و تحریریه هوشمند» با حضور خبرنگاران و شاغلان روابطعمومی خبر داد.
مکانیزم ماشه یا اسنپبک بالاخره توسط تروئیکای اروپایی اجرایی شد و ایران 30 روز فرصت دارد تا از آن جلوگیری کند.
کلام الهی در قرآن: «اى اهل ايمان! اگر فاسقى براى شما خبرى را آورد، تحقيق كنيد تا مبادا از روى نادانى به گروهى آسيبى وارد سازيد و از كردۀ خود سخت پشيمان شويد» آیه ۶ /سوره حجرات_
در دنیای حماسی شاهنامه، جایی که پیامها و اخبار از اهمیت بالایی برخوردار بودند، نقش پست و پستچی بهعنوان واسطههای ارتباطی بسیار برجسته است. این نقش نهتنها در انتقال اخبار و پیامها، بلکه در پیشبرد داستانها و شکلگیری رویدادهای مهم نیز مؤثر بوده است.