زمان شنیدن مردم
سیاستِ اتصال
بحران خاموش روابط عمومی ایران
مدیران آیندهساز، رابطه میسازند؛ سرمایه عاطفی، مزیت پنهان سازمانها
آیا دیپلماسی دیجیتال میتواند از کشورهای کوچک، بازیگران بزرگ بسازد؟
بحران تازه «نابینایی ارتباطی»
انزوای اجتماعی، پیامد روانی آموزش مجازی
چگونه طرحواره «شاگرداولی» به بحران معنا در نظام آموزشی تبدیل شد؟
در روزهای عادی، شاید کمتر کسی به این فکر کند که پشت روشن ماندن یک سامانه، فعال ماندن یک کسبوکار اینترنتی یا برقرار بودن یک ارتباط ساده، چه زنجیرهای از تلاش و پایداری وجود دارد. اما روزهای بحران، همهچیز را متفاوت میکند.
به گزارش ما آنلاین، در آستانه برگزاری دهمین کنفرانس حرفهایگرایی در روابطعمومی، پنلی تخصصی با عنوان «تجربههای زیسته سازمانهای کشور در بحرانهای اخیر و درسآموختهها» برگزار خواهد شد.
شاید اغراق نباشد اگر بگوییم ما در عصر بحرانها زندگی میکنیم؛ بحران زیستمحیطی، بحران فاشیسم، بحران ترامپ، بحران سرمایهسالاری، بحران اخلاقیات و سرانجام بحران معنا و نیهیلیسم. چه ویژگیای عصر ما را بدل به عصر بحرانها کرده است؟ و رسانهها، بهعنوان کانالها و دریچههای ارتباط ما با واقعیت، کجای این بحرانها ایستادهاند؟
ایران ما جزء 10 کشور حادثهخیز جهان است. کمتر روزی در ایران سراغ داریم که حادثهای تلخ، طبیعی (دارای منشأ طبیعی) یا غیرطبیعی (با منشأ انسانی) رخ ندهد.
در عصر تکنولوزی و دیجیتال امکان دسترسی و انتشار اطلاعات برای همگان وجود دارد و همین امر سبب میشود به محض وقوع هر بحران و حادثهای اعم از سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و... انعکاس خبرهای راست و دروغ در فضاهای مجازی سرریز شده و موجب نشر شایعاتی شود که اذهان عمومی را تحت تأثیر قرار میدهد.